Γραφείο

Γραφείο: Πατριάρχου Ιωακείμ 10, Θεσσαλονίκη (Αγία Σοφία,κέντρο)

«Μπαίνει στο σπίτι και δεν κοιτάζει προς το μέρος μου. Ρωτάω “συνέβη κάτι;” και παίρνω το απόλυτο κενό.» Κανείς δεν έχει φωνάξει και δεν έχει ειπωθεί τίποτα, κι όμως εκείνος που έμεινε χωρίς απάντηση αρχίζει να ανατρέχει σε όλη του τη μέρα: τι είπε, τι έκανε, τι ξέχασε.

Η λεκτική κακοποίηση είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο λόγων ή σιωπής που εξευτελίζει, χλευάζει, απειλεί ή τιμωρεί τον άλλον, με στόχο τον έλεγχο. Δεν αφήνει σημάδια στο σώμα, αφήνει όμως βαθιά ψυχικά ίχνη. Η τιμωρητική σιωπή είναι μία από τις μορφές της.

Γυναίκα στην πόρτα της κουζίνας κρατά μια πετσέτα και κοιτά με απορία έναν άνδρα που περνά μπροστά της χωρίς να την κοιτάξει
Μια ερώτηση που μένει χωρίς απάντηση.

Πώς ακούγεται η λεκτική βία μέσα σε μια σχέση ή σε έναν γάμο

Η λεκτική βία δεν χρειάζεται φωνές. Λέγεται συχνά με χαμηλό τόνο, σχεδόν ευγενικά, και γι’ αυτό αναγνωρίζεται δύσκολα. «Δες πώς είσαι, ποιος άλλος θα σε άντεχε;» Η φράση λέγεται ήρεμα, σαν να κάνει χάρη που μέχει στη σχέση. Και, όπως λέει όποιος την έχει ακούσει επί χρόνια, «στο τέλος, αρχίζεις να το πιστεύεις».

Ο χλευασμός είναι καθαρής μορφής απαξίωση. Όποτε, για παράδειγμα, ο ένας εκφράζει ένα παράπονο, και ο άλλος μιμείται τη φωνή του με γελοίο τρόπο ή γελάει μπροστά σε φίλους: «Άσε την, πάλι έχει τα νεύρα της». Εκείνο που ειπώθηκε δεν συζητιέται, γίνεται θέαμα, και αυτός που το είπε νιώθει ότι ακυρώνεται η ύπαρξή του.

Οι απειλές λέγονται συχνά χωρίς να ανέβει ο τόνος της φωνής. «Αν σηκωθείς να φύγεις, ξεχνάς τα πάντα, δεν θα ξαναδείς ούτε ευρώ, θα σε καταστρέψω.». Αυτά συνοδεύονται από ένα παγερό βλέμμα, και αυτό που μένει είναι ο φόβος ότι η όποια τυχόν αποχώρηση θα κοστίσει πολύ ακριβά.

Το βάρος μεγαλώνει όταν είναι παρόντα και τα παιδιά. «Δείτε τη μάνα σας τι άχρηστη που είναι, ούτε ένα φαγητό δεν μπορεί να κάνει σωστά.» Τότε, ο διασυρμός είναι διπλός, τόσο ως σύντροφος όσο και ως γονιός, ενώ τα μάτια των παιδιών κοιτούν τρομαγμένα το πάτωμα.

Γυναίκα σφίγγει μια πετσέτα στα χέρια της σε οικογενειακό τραπέζι, ενώ ο άνδρας απέναντι την κοιτά ψυχρά
Λεκτική βία στο τραπέζι, μπροστά στα παιδιά.

Μια στιγμή λεκτικής επιθετικότητας, όπως ένας έντονος καβγάς, δεν είναι λεκτική κακοποίηση. Όλοι έχουμε πει στον θυμό μας λόγια που μετανιώσαμε. Το μοτίβο αναγνωρίζεται από την επανάληψη, από το ότι ο ένας φοβάται ή ντρέπεται απέναντι στον άλλον και από το ότι δεν ακολουθεί επανόρθωση. Στον ορισμό της βίας από σύντροφο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συμπεριλαμβάνει την ψυχολογική βία και τις ελεγκτικές συμπεριφορές, δίπλα στη σωματική και τη σεξουαλική.

Η λεκτική κακοποίηση δεν περιορίζεται στο ζευγάρι: συμβαίνει και ανάμεσα σε γονιό και παιδί, σε φίλους ή συναδέλφους, και ο αποδέκτης της μπορεί να είναι γυναίκα ή άνδρας. Εδώ μένουμε στη σχέση του ζευγαριού.

Η σιωπή που τιμωρεί και η σιωπή που ζητά χρόνο

Η σιωπή από μόνη της δεν είναι κακοποίηση. Όλοι χρειαζόμαστε κάποιες φορές χρόνο για να ηρεμήσουμε μετά από μια ένταση. Γίνεται τιμωρία όταν χρησιμοποιείται για να προκαλέσει φόβο, αγωνία, ενοχή ή υποταγή. 

Εκείνος που χρειάζεται να ηρεμήσει το λέει: «Χρειάζομαι λίγο χρόνο». Η στάση του σώματός του δείχνει κούραση και όχι εχθρότητα, και συνήθως επιστρέφει στη συζήτηση. Η τιμωρητική σιωπή δεν προειδοποιεί. Επιβάλλεται απροσδόκητα, με ψυχρό βλέμμα. Ο άλλος αντιμετωπίζεται σαν να είναι αόρατος, και ακόμη και οι πιο απλές ερωτήσεις μένουν αναπάντητες. Η σιωπή μπορεί να κρατήσει μέρες, μέχρι εκείνος που την εισπράττει να υποχωρήσει.

Υπάρχει και μια περίπτωση που μοιάζει με τιμωρία χωρίς, όμως, να είναι. Όταν η ένταση ξεπεράσει αυτά που αντέχει κάποιος, η καρδιά του χτυπά γρήγορα και η σκέψη του μπλοκάρει. Αποσύρεται για να αντέξει και όχι για να ελέγξει τον άλλον, και ανακουφίζεται μόλις η ένταση μειωθεί. Η διαφορά βρίσκεται στην πρόθεση και στη στάση, και αυτά δεν φαίνονται πάντα προς τα έξω.

Αυτό που ξεχωρίζει, τελικά, τις δύο σιωπές είναι το τι ζητούν από τον άλλον. Η μία αφήνει μια πόρτα ανοιχτή. Η άλλη την κρατά κλειστή μέχρι να πληρώσει ο αποδέκτης το ζητούμενο αντίτιμο.

Πώς το ζει εκείνος που μένει χωρίς απάντηση

Όσοι έχουν ζήσει μια τέτοια σιωπή περιγράφουν ένα πρώτο βράδυ με κοινά στοιχεία. Στριφογυρίζουν στο κρεβάτι, φτιάχνουν έναν καφέ, μαζεύουν το τραπέζι, κάνουν μικρές εξυπηρετήσεις με την ελπίδα ενός νεύματος. Μερικές φορές, στέλνουν μήνυμα συγγνώμης, χωρίς να ξέρουν για ποιο λόγο ζητούν συγγνώμη. Στο σώμα η σιωπή γίνεται «κόμπος» στο στομάχι, βάρος στο στήθος, ναυτία και με μια αίσθηση κρύου που δεν έχει σχέση με τη θερμοκρασία του δωματίου.

Γυναίκα ξάγρυπνη τη νύχτα, με το πρόσωπο φωτισμένο από το κινητό, ενώ ο σύντροφός της κοιμάται γυρισμένος αλλού
Το πρώτο βράδυ μετά τη σιωπή.

Η σιωπή τελειώνει συνήθως με έναν από δύο τρόπους. Στον πρώτο, σταματά χωρίς καμία συζήτηση, με μια καθημερινή πρόταση («Πού είναι τα κλειδιά;»), σαν να μη συνέβη τίποτα, και εκείνος που περίμενε παραμένει μέσα στη σύγχυσή του: τι ήταν όλο αυτό; Στον δεύτερο, λυγίζει ο ίδιος και ζητά συγγνώμη για κάτι που δεν έκανε, μόνο και μόνο για να σταματήσει όλο αυτό γιατί δεν αντέχεται. Και στους δύο, εκείνος που περίμενε μαθαίνει ότι η ηρεμία επιστρέφει με δικό του τίμημα.

Η έρευνα για τον ψυχολογικό αποκλεισμό δείχνει πόσο πληγώνει το να αγνοείται κανείς. Στην ανασκόπηση του Κίπλινγκ Ουίλιαμς (2007), ακόμη και σύντομα επεισόδια αγνόησης και αποκλεισμού προκαλούν λύπη και θυμό και απειλούν βασικές ψυχολογικές ανάγκες. Η ανασκόπηση αφορά τον κοινωνικό αποκλεισμό γενικά και όχι ειδικά τις ερωτικές σχέσεις. Η εφαρμογή των ευρημάτων της στο ζευγάρι είναι δική μας ερμηνεία.

Μια εικόνα από τον πρώτο χρόνο της ζωής δείχνει πόσο βασικό είναι να μας απαντά ο άλλος. Στο πείραμα του «ακίνητου προσώπου», που σχεδίασαν ο Έντουαρντ Τρόνικ και οι συνεργάτες του (1978), μια μητέρα κοιτάζει το μωρό της αλλά το πρόσωπό της μένει ανέκφραστο. Το μωρό προσπαθεί πρώτα να τραβήξει την προσοχή της με χαμόγελα και κινήσεις και, όταν δεν τα καταφέρνει, ταράζεται και αποσύρεται. Ένας ενήλικας δεν είναι μωρό, και μια σχέση ζευγαριού δεν είναι σχέση μητέρας και βρέφους. Η ψυχοδυναμική σκέψη υποστηρίζει, όμως, ότι η ανάγκη να υπάρχουμε μέσα στο βλέμμα και στη φωνή του άλλου δεν ξεπερνιέται με την ενηλικίωση, και γι’ αυτό η σιωπή ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να ξυπνήσει μια πολύ παλιά αγωνία: μήπως δεν υπάρχω για τον άλλον.

Πόσο μπορεί να κρατήσει η σιωπή

Η τιμωρητική σιωπή μπορεί να διαρκέσει ώρες, μέρες, εβδομάδες, μήνες ή και χρόνια. Ένας άνδρας που ήρθε στο γραφείο για σοβαρά προσωπικά του προβλήματα είπε ότι εκείνος και η σύζυγός του δεν μιλούσαν μεταξύ τους εδώ και δύο χρόνια, παρότι ζούσαν στο ίδιο σπίτι.

Πριν από μερικά χρόνια, ένας νέος άνδρας, γύρω στα τριάντα πέντε, είπε ότι οι γονείς του δεν μιλούσαν μεταξύ τους από τότε που ο ίδιος ήταν οκτώ ετών. Υποτίθεται πως είχαν χωρίσει, αλλά συνέχιζαν να ζουν στο ίδιο σπίτι και απέφευγαν ακόμη και να συναντηθούν. Σε ένα τέτοιο σπίτι, ένα παιδί μπορεί να μάθει ότι οι δυσκολίες δεν συζητιούνται. Η πληροφορία ήταν συγκλονιστική και έκανε πολύ πιο κατανοητά τα μεγάλα προβλήματα που τον είχαν φέρει στο γραφείο.

Όταν η σιωπή διαρκεί τόσο, παύει να είναι επεισόδιο και γίνεται το κλίμα του σπιτιού, μέσα στο οποίο μεγαλώνουν και τα παιδιά. Κι αυτό έχει συνήθως σοβαρές επιπτώσεις.

Γιατί σιωπά κάποιος

Η σιωπή που ο ένας ζει ως τιμωρία, ο άλλος τη ζει συχνά ως άμυνα. Όσοι αποσύρονται μέσα σε μια σύγκρουση λένε μέσα τους φράσεις όπως: «Αν μιλήσω, θα γίνει πόλεμος. Προτιμώ να γίνω τοίχος παρά να μπούμε σε μια δίνη που δεν τελειώνει ποτέ.» Άλλοι μιλούν για ντροπή: «Ντρέπομαι για αυτό που νιώθω. Δεν έχω μάθει να βάζω σε λέξεις τον θυμό μου.»

Κάποιοι φοβούνται τον ίδιο τους τον θυμό: «Κλείνομαι, γιατί αν ανοίξω το στόμα μου, θα πω πράγματα καταστροφικά. Η σιωπή είναι το φρένο μου πριν διαλύσω τα πάντα.» Για μερικούς, πίσω από αυτές τις φράσεις βρίσκεται ένα σπίτι όπου οι εντάσεις έληγαν με αυτόν τον τρόπο: «Όταν υπήρχε ένταση, ο πατέρας μου εξαφανιζόταν στο δωμάτιο για μέρες. Δεν έμαθα ποτέ ότι η διαφωνία μπορεί να συζητηθεί.»

Σε άλλες περιπτώσεις, η σιωπή ασκεί εξουσία. Στόχος της δεν είναι η ηρεμία αλλά η υποταγή: ο άλλος να πάψει να ρωτά, να δεχθεί πως το φταίξιμο ήταν δικό του και να επιστρέψει, αποδεχόμενος τους όρους εκείνου που σιωπά. Η ψυχοδυναμική σκέψη βλέπει, συχνά, πίσω από μια τέτοια στάση μια εύθραυστη εικόνα του εαυτού, που κάθε διαφωνία απειλεί να γκρεμίσει, και γι’ αυτό κάθε σύγκρουση βιώνεται σαν αγώνας που είτε κερδίζεται είτε χάνεται.

Από έξω, οι δύο σιωπές μοιάζουν ίδιες, και μπορούν να συνυπάρχουν στον ίδιο άνθρωπο, γιατί ο φόβος και η ανάγκη ελέγχου δεν αποκλείουν το ένα το άλλο. Η εξήγηση βοηθά να καταλάβουμε. Δεν υποχρεώνει κανέναν να μένει σε μια σχέση όπου πονά και δεν αναιρεί την ευθύνη εκείνου που σιωπά. Όταν ο θυμός εκφράζεται έμμεσα, με σιωπή, ειρωνεία ή «ξεχασμένες» υποχρεώσεις, το άρθρο για την παθητική επιθετικότητα εξηγεί πώς λειτουργεί αυτός ο τρόπος.

Όταν οι γύρω δεν πιστεύουν

Ένας από τους λόγους που η λεκτική κακοποίηση μένει κρυφή είναι η εικόνα που δίνεται προς τα έξω. Σε πολλές περιπτώσεις που φτάνουν στη θεραπεία, ο άνθρωπος που την ασκεί είναι ευγενικός και πρόθυμος με τους τρίτους, και εκείνος που τη ζει ακούει φράσεις όπως: «Μα είναι τόσο καλός άνθρωπος, έξω καρδιά με όλους, μήπως υπερβάλλεις;», «Όλοι οι γάμοι έχουν τα πάνω και τα κάτω τους, μην τα διαλύεις όλα μόνο και μόνο για κάποιες κουβέντες» και «Τουλάχιστον δεν σε δέρνει, δεν σου λείπει τίποτα».

Χέρι ηλικιωμένης γυναίκας ακουμπά πάνω στο χέρι μιας νεότερης σε οικογενειακό τραπέζι, ενώ η νεότερη κοιτά αλλού με χαμένο βλέμμα
Μια χειρονομία που κλείνει τη συζήτηση.

Η δυσπιστία των γύρω λειτουργεί σαν δεύτερος τραυματισμός. Η απομόνωση και η ντροπή μεγαλώνουν, και ο άνθρωπος αρχίζει να αμφισβητεί ό,τι βλέπει και ό,τι νιώθει: «Μήπως τελικά εγώ είμαι η τρελή;»

Μια νέα γυναίκα μίλησε στους γονείς της για την ψυχική κακοποίηση που δεχόταν από τον σύζυγό της. Δεν την πίστεψαν. Της είπαν, μάλιστα, ότι έπρεπε να θεωρεί τον εαυτό της τυχερόπου έχει έναν τόσο καλό σύζυγο. Απελπισμένη, απευθύνθηκε στον πνευματικό του συζύγου της. Ο σύζυγος ήταν θρήσκος και πήγαινε συχνά στην εκκλησία. Ούτε ο πνευματικός την πίστεψε. Τη συμβούλεψε, μάλιστα, να επισκεφθεί ψυχολόγο για τον εαυτό της. Με αφορμή όλα αυτά, και αρχίζοντας να πιστεύει ότι φταίει η ίδια, ήρθε στο γραφείο. Μετά από καιρό, όταν ένιωσε πιο ασφαλής και ανακοίνωσε ότι θα φύγει με τα δύο ανήλικα παιδιά τους, όσα ακολούθησαν έκαναν φανερό σε όλους ότι τους έλεγε την αλήθεια.

Τι βοηθά και πώς αντιμετωπίζεται η λεκτική βία

Πρώτα, χρειάζεται να αναγνωριστεί το μοτίβο. Η σιωπή δεν αποδεικνύει ότι κάποιος έκανε κάτι λάθος, και η συγγνώμη για κάτι που κανείς δεν ξέρει ποιο είναι δύσκολα επαναφέρει τη σχέση. Μια τέτοια συγγνώμη διδάσκει μόνο ότι η τιμωρία αποδίδει.

Ένα πρώτο όριο που διατυπώθηκε στο γραφείο ήταν: «Καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένος/η, αλλά δεν θα σου επιτρέψω να μου μιλάς με αυτόν τον τρόπο. Όταν είσαι έτοιμος/η να μιλήσουμε ήρεμα, θα είμαι στο σαλόνι.» Όποιος το είπε βγήκε στη συνέχεια από το δωμάτιο. Η πρώτη αντίδραση του άλλου μπορεί να είναι έντονος εκνευρισμός, ειρωνεία ή ακόμη μεγαλύτερη σιωπή, γιατί διαταράχθηκε το γνώριμο μοτίβο εξουσίας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι το όριο απέτυχε.

Γυναίκα κάθεται ήρεμη στον καναπέ του σαλονιού με ένα φλιτζάνι δίπλα της, ενώ πίσω της μένει ανοιχτή η πόρτα προς τον διάδρομο
Ένα όριο που αφήνει την πόρτα ανοιχτή.

Στη θεραπεία, βοήθησε η αυτοεκτίμηση να πάψει να εξαρτάται από την αντίδραση του άλλου. Το όριο μπαίνει για να προστατευτεί εκείνος που το βάζει. Δεν υπόσχεται ότι ο άλλος θα αλλάξει αμέσως. Η ανταπόδοση με το ίδιο νόμισμα, η σιωπή απέναντι στη σιωπή, φθείρει και τους δύο και δεν οδηγεί πουθενά. Όταν υπάρχουν παιδιά, χρειάζεται να προστατεύονται από το να γίνονται μάρτυρες ή μεσάζοντες σε αυτή τη σχέση.

Η συμβουλή «διαμαρτυρήσου» ή «αντέδρασε έντονα» χρειάζεται προσοχή. Όταν υπάρχει συναισθηματική ή λεκτική κακοποίηση, η διαμαρτυρία χωρίς στρατηγική και χωρίς στήριξη μπορεί να πυροδοτήσει μεγαλύτερη επιθετικότητα, σκληρότερη σιωπή ή εγκατάλειψη, ακόμη και σωματική βία. Γι’ αυτό η θεραπευτική δουλειά δεν στοχεύει στην κραυγή διαμαρτυρίας αλλά στη σταθερή οριοθέτηση, στην απόσταση από την πρόκληση και, όταν χρειάζεται, στον σχεδιασμό μιας ασφαλούς απομάκρυνσης.

Πότε αξίζει να μιλήσουμε με ειδικό

Αξίζει να μιλήσει κανείς με έναν ειδικό ψυχικής υγείας όταν το μοτίβο επαναλαμβάνεται, όταν φοβάται, ντρέπεται ή απομονώνεται, ή όταν αρχίζει να αμφιβάλλει για τη δική του κρίση. Η στήριξη βοηθά να καταλάβει τι συμβαίνει και να σχεδιάσει τα επόμενα βήματα με ασφάλεια. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν σκέφτεται να φύγει, γιατί η στιγμή της αποχώρησης είναι από τις πιο ευαίσθητες.

Οι γυναίκες που βιώνουν ψυχολογική, λεκτική ή άλλη βία από σύντροφο μπορούν να καλέσουν τη δωρεάν και 24ωρη Γραμμή SOS 15900. Η Γραμμή Άμεσης Κοινωνικής Βοήθειας 197 απευθύνεται σε όλους τους πολίτες, επίσης όλο το 24ωρο. Αν υπάρχει άμεσος κίνδυνος, καλούμε το 112.

Πηγές

  • Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Violence against women (δελτίο πληροφοριών): int
  • Williams, K. D. (2007). Ostracism. Annual Review of Psychology, 58, 425–452: org/10.1146/annurev.psych.58.110405.085641
  • Tronick, E., Als, H., Adamson, L., Wise, S., & Brazelton, T. B. (1978). The infant’s response to entrapment between contradictory messages in face-to-face interaction. Journal of the American Academy of Child Psychiatry, 17(1).
  • Γραμμή SOS 15900, Γενική Γραμματεία Ισότητας: gr

Τελευταία ενημέρωση: 29 Οκτωβρίου 2026

Συχνές ερωτήσεις 

  1. Πώς ξεχωρίζει ένας έντονος καβγάς από τη λεκτική κακοποίηση;

Ένας καβγάς έχει αρχή και τέλος, και μετά από αυτόν οι δύο μπορούν, συνήθως, να επανορθώσουν. Η λεκτική κακοποίηση επαναλαμβάνεται, στοχεύει στην αξία του άλλου και όχι στο θέμα της διαφωνίας, και τον κάνει να φοβάται ή να ντρέπεται. Σημασία έχει περισσότερο το αποτέλεσμα στη σχέση παρά η ένταση της φωνής.

  1. Πώς ξεχωρίζω τη σιωπή που ζητά χρόνο από την τιμωρητική σιωπή;

Η σιωπή που ζητά χρόνο ανακοινώνεται («χρειάζομαι λίγο χρόνο να ηρεμήσω») και ακολουθείται από επιστροφή στη συζήτηση. Η τιμωρητική σιωπή έρχεται απροειδοποίητα, αγνοεί ακόμη και τις απλές ερωτήσεις, κρατά μέρες και τελειώνει, συνήθως, όταν ο άλλος υποχωρήσει. Από έξω δεν είναι πάντα εύκολο να τις διακρίνει κανείς. Βοηθά να κοιτάζουμε το μοτίβο στον χρόνο και όχι ένα μεμονωμένο επεισόδιο.

  1. Τι σημαίνει η σιωπή ενός συντρόφου που δεν μιλά για μέρες;

Από έξω δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα. Πίσω από μια σιωπή μπορεί να βρίσκεται ένταση που ο άνθρωπος δεν αντέχει άλλο, θυμός που δεν βρίσκει λέξεις, φόβος για τη σύγκρουση ή τιμωρία. Η απάντηση βρίσκεται στις λεπτομέρειες που ξέρει μόνο όποιος τη ζει: αν ο σύντροφος προειδοποιεί, αν επιστρέφει στη συζήτηση, αν η σιωπή επαναλαμβάνεται και τι ζητά από τον άλλον για να σταματήσει.

  1. Τι κάνω όταν δεν μου μιλά;

Αποφεύγω να ζητώ συγγνώμη για κάτι που δεν ξέρω ποιο είναι. Μπορώ να πω μία φορά, ήρεμα, ότι είμαι διαθέσιμος/η να μιλήσουμε όταν ο άλλος είναι έτοιμος, και μετά να συνεχίσω τη μέρα μου με ανθρώπους και δραστηριότητες που με στηρίζουν. Δεν απαντώ με σιωπή απέναντι στη σιωπή. Αν το μοτίβο επαναλαμβάνεται, αξίζει να ζητηθεί στήριξη.

  1. Πώς επηρεάζει η λεκτική κακοποίηση την αυτοεκτίμηση;

Όταν ο εξευτελισμός και η απόσυρση επαναλαμβάνονται, ο άνθρωπος μπορεί να αρχίσει να αμφισβητεί τον εαυτό του, να προσέχει συνεχώς τι λέει και τι κάνει και να νιώθει υπεύθυνος για την ψυχική κατάσταση του άλλου. Η έρευνα για τον αποκλεισμό δείχνει ότι απειλούνται βασικές ψυχολογικές ανάγκες.

  1. Πότε χρειάζεται να ζητήσω βοήθεια και πού μπορώ να απευθυνθώ;

Όταν το μοτίβο επαναλαμβάνεται, όταν φοβάμαι, ντρέπομαι ή απομονώνομαι, ή όταν σκέφτομαι να φύγω. Ένας ειδικός ψυχικής υγείας βοηθά να καταλάβω τι συμβαίνει και να σχεδιάσω τα βήματα με ασφάλεια. Για γυναίκες υπάρχει η δωρεάν και 24ωρη Γραμμή SOS 15900, για όλους η Γραμμή 197, και σε άμεσο κίνδυνο το 112.

Σάββας Ν. Σαλπιστής

Σάββας Ν. Σαλπιστής, M.Sc. Ph.D.

Κλινικός Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Στοκχόλμης ενηλίκων και παίδων. Διπλωματούχος Ψυχοθεραπευτής Βασιλικού Ιατροχειρουργικού Ινστιτούτου Karolinska Στοκχόλμης.

Κάθε δυσκολία κρύβει μέσα της την προοπτική μιας νέας αρχής. Αν νιώθετε ότι οι σκέψεις σας σας βαραίνουν, είμαι εδώ για να τις μοιραστούμε και να βρούμε μαζί τη δική σας εσωτερική ισορροπία.

Προτεινόμενα άθρα

11 Comments

  1. Δεν έχω φιλους και οι γονεις μου μου συμπερυφρονται λες και ειμαι σκουπίδι ιδιαίτερα όταν ειμουν 5 χρονων με χτύπησαν χειρότερα στο κεφάλι και όταν το ακουμπησα γέμισε το χερι μου αίματα ακόμη και τώρα με βαρανε βίαια και μου τσακισαν την αυτοεκτημιση πιστεύοντας οτι κάνω είμαι χαλιά και να πέσω τελείως στα μαθήματα με βρίζουν και με προσβάλουν και δείχνουν περισσότερη προσοχή στον αδελφό μου

    1. Καλησπέρα,

      πρώτα, σκέψου, αν και σε τι βαθμό μπορεί κι εσύ να συμβάλεις -συνειδητά ή μη- στη δύσκολη κατάσταση που βιώνεις…

      Αν ο απολογισμός που θα κάνεις σου δείξει πως οι γονείς σου είναι υπέρμετρα και άδικα σκληροί μαζί σου, τότε καλό θα ήταν να απευθυνθείς σε κάποιο κέντρο Ψυχικής Υγιεινής και να ζητήσεις να μιλήσεις σε κάποιον ειδικό για τα όσα δύσκολα βιώνεις. Αυτοί θα μπορέσουν, με βάση την εκτίμησή τους, να σε βοηθήσουν και να σε καθοδηγήσουν για το όσα θα πρέπει να γίνουν.

      Σου εύχομαι καλή δύναμη!

  2. αυτό ακριβώς μου έκανε ο πρώην παρολίγον άντρας μου μαζί με την οικογένεια του…αυτόν ακριβώς τον πόλεμο δεν μου μιλούσαν κι με εκβίαζαν συναισθηματικά… έτσι ακριβώς ήταν η σχέση μαζί του..”άν δεν πάρεις τηλέφωνο την μητέρα μου θα έχεις επιπτώσεις” και δεν μου μιλούσε.. συνέχεια μου έλεγε ”κάθε δράση έχει μια αντίδραση” και μου έκαναν bullying όλοι μαζί με την σιωπή τους.. ένιωθα σκουπίδι….μέχρι στο τέλος εγώ έφτασα να τρελαθώ και αυτός μαζί με την μητέρα του είχαν βρεί την επόμενη νύφη κι εξαφανίστηκαν πριν τον γάμο… μου άφησε τρομερά ψυχολογικά τραύματα σε σημείο που φοβήθηκα τις σχέσεις και 2 χρόνια τώρα δεν έχω κάνει σχέση… δεν έπρεπε να μείνω και να κάνω υπομονή, έπρεπε να είχα φύγει γιατί πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσω τα ψυχολογικά που μου άφησε όλο αυτό… μετά από αρκετό καιρό προσπαθώ να φτιάξω τον εαυτό μου από την αρχή και να καταστείλω τους φόβους μου για να μπώ σε μια υγιή σχέση κι ακόμα δεν τα έχω καταφέρει… κορίτσια όταν δεν είστε ευτυχισμένες, μην επιμένετε, να φεύγετε!!! να βρίσκετε πραγματικόυς άντρες που να αξίζουν να φτιάχνετε την ζωή σας από την αρχή!!

  3. Καλημέρα σας

    Είναι, πραγματικά κόλαση η σχέση με ένα τέτοιο άτομο και σπάνια βγαίνει κάποιος αλώβητος από αυτήν. Ήσασταν τυχερή, απ΄ότι φαίνεται, που σας εγκατέλειψαν, αναζητώντας το επόμενο υποψήφιο θύμα, αλλιώς τα πράγματα ίσως και να γίνονταν ακόμα χειρότερα για εσάς.

    Διδαχθείτε από αυτήν την εμπειρία και αρχίστε να ανοίγεστε και πάλι στους ανθρώπους και το άλλο φύλο, γνωρίζοντας πλέον τα επικίνδυνα σημάδια ενός τέτοιου ανθρώπου. Ο “πόλεμος” δεν λαμβάνει χώρα έξω, αλλά μέσα σας…

    Καλή δύναμη!

  4. Καλησπέρα όλα τα παραπάνω που γράφετε στο σαιτ τα βιωνω από τον σύζυγο μου. Όσο τα ξαναδιαβάζω τόσο επιβεβαιώνομαι ότι έτσι είναι. Στην παρούσα φάση κυριολεκτικά δεν μπορώ να φύγω από αυτή τη σχέση όσο και να το θέλω. Θα ήθελα να με βοηθήσετε ώστε να το αντιμετωπίσω όλο αυτό. Δεν βρίσκω καμία λύση.

  5. Καλησπέρα σας

    Ευχαρίστως να σας βοηθήσω, αλλά πως την εννοείτε τη βοήθεια; Δεν υπάρχουν συνταγές αντιμετώπισης για τόσο σοβαρές καταστάσεις παρά μόνο μια συστηματική δουλειά με τον εαυτό μας ώστε να εντοπίσουμε τους λόγους που ανεχόμαστε μια τέτοιου είδους συμπεριφορά και να βρούμε τη δύναμη να την αντιμετωπίσουμε ή να αποχωρήσουμε, αν δεν βρεθεί κάποια λύση.

    Καλή δύναμη!

  6. Οι “ανθρωποι” αυτοι που χρησιμοποιουν λεκτικη κακοποιηση , στην ουσια πουλανε νταηλίκι , για το λογο οτι η λεκτικη κακοποιηση ειναι πολυ χειροτερη απο τα χαστουκια και τις γροθιές .

    Επομενως , εχουμε να κανουμε με νταήδες .

    Στην περιπτωση αυτη ισχυει το “οφθαλμον αντι οφθαλμου” , μη χρησιμοποιοντας ομως λεκτικη κακοποιηση αλλα το “που σε πονει και που σε σφαζει” .

    Αποτελεσμα : Οι .. “νταήδες” γινονται αρνακια και κοβουν το βλαβερο ελλατωμα που ειχαν στο “αψε – σβησε” .

    1. Ανώνυμε,
      πράγματι, η λεκτική κακοποίηση μπορεί να είναι κάποιες φορές χειρότερη και από τη φυσική κακοποίηση.

      Η επίλυση του προβλήματος της λεκτικής κακοποίησης δεν επιτυγχάνεται με τη δημιουργία ενός άλλου ή με την επίδειξη του ποιος είναι πιο νταής. Εξάλλου, στις περισσότερες των περιπτώσεων, έχουμε να κάνουμε με θύματα που είναι, συνήθως, εξουθενωμένες και φοβισμένες ψυχικά γυναίκες που νιώθουν ανήμπορες να αντιδράσουν με τον οποιονδήποτε τρόπο, πολύ περισσότερο δε βίαια…

      Η λύση είναι, στις περισσότερες των περιπτώσεων, η δίχως γυρισμό φυγή από μια τέτοιου είδους νοσηρή συνύπαρξη…

  7. Μου πήρε μόνο 46 χρόνια να καταλάβω γιατί όταν τσακωνομασταν με τον “αδελφό” μου δεν μου μιλούσε παρόλες τις νουθεσίες των γονέων ή την προσπάθεια μου…..σήμερα το πρωί άκουσα γι’αυτό και έψαξα και διάβασα το άρθρο…….
    Δυστυχώς έχω φθάσει στο σημείο να τον μισώ να μην θέλω να τον ξαναδώ δεν θέλω να πάθει κακό όμως δεν θέλω ούτε να μου ξαναμιλήσει ούτε να τον ξαναδώ…..
    Όποτε χτυπά το τηλέφωνο εγώ τρέμω κυριολεκτικά ή όταν με ενημερώνει ο δικηγόρος μου ότι επικοινώνησε μαζί του για υποθέσεις που εκκρεμούν (δεν έχει καταθέσει την διαθήκη του πατέρα μας ο οποίος πέθανε 21/4/2013) τρέμω έχω ταχυπαλμιες και μόλις ακούω τις πραγματικά απαράδεκτες κουβέντες βγαίνω εκτός εαυτού…….
    Πολύ άσχημες καταστάσεις που σίγουρα με έχουν πάει πίσω…….

  8. Καλησπέρα σας εγώ έχω δύο μικρά παιδιά ο γιος μου 5 και η κόρη μου 4 ετών ο άντρας μου αφού γεννήθηκαν τα παιδιά είναι λεκτικά πολύ επικριτικός με μειώνει με έχει αποκοψει από τους συγγενείς μου βρίζει την πεθαμενη μάνα μου βρίζει τον πατέρα μου που εκείνος έχει μεγαλώσει τα παιδιά και τα κρατάει όταν εμείς δουλεύουμε σε μια δύσκολη περίπτωση νοσοκομείου που νοσηλευτικε ο γιος μου αρχηζε να με μειώνει και να μου έυχετε να πεθάνω με τον χειρότερο τρόπο μπροστά στο παιδί που ήταν στο κρεβάτι και νοσηλευόταν γενικά η κατάσταση στο σπίτι έχει ξεφύγει όλο το ρίχνει στο οικονομικό δεν με βοηθάει πουθενα και κατηγορεί εμένα και τους γύρους μου που μας βοηθούν από την οικογένεια μου επίσης με απειλή πως αν χωρίσουμε θα κάνει τα πάντα να μου πάρει τα παιδιά και να με πληγώσει εκεί που πονάω περισσότερα να τα στρέψει εναντίον μου
    Δεν φεύγω γιατί φοβαμε μην χάσω τα παιδιά μου είναι πολύ περίεργος άνθρωπος έξω στους ξενους δείχνει ένας αγγελικός άνθρωπος με όλους και σε εμένα και στους δικούς μου βγάζει τον χειρότερο εαυτό του

    1. Καλησπέρα σας
      Από αυτά που γράφετε. είναι σαφές πως ο σύζυγός σας έχει σοβαρή ψυχική διαταραχή η οποία μόνο να χειροτερέψει μπορεί. Πέραν των σοβαρών προβλημάτων
      που σας έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να σας προκαλεί, για να σας κάνει να παραδοθείτε πλήρως στον απόλυτο έλεγχο που θέλει να ασκεί επί των πάντων,
      δημιουργεί σοβαρότατο πρόβλημα και στα παιδιά σας, όπως αντιλαμβάνεστε, με πολύ σοβαρές συνέπειες στην εξέλιξή τους. Οι τραυματικές εμπειρίες που βιώνουν
      από την ανεξέλεγκτη συμπεριφορά του μπροστά τους αποτυπώνεται με ανεξείτηλο τρόπο στον ψυχισμό τους και οι όποιες συνέπειες θα γίνουν εμφανείς σύντομα, εάν
      δεν είναι ήδη ορατές, τουλάχιστον για κάποιον ειδικό.

      Ο σύζυγός σας ήταν έτσι από πάντα. Σίγουρα θα είχε δείξει δείγματα της προβληματικής προσωπικότητάς του που μάλλον δεν αξιολογείσατε σωστά ή με κάποιον τρόπο παραβλέψατε…
      Έχει καταφέρει αυτό που ήθελε εξ αρχής, να τον φοβάστε, και όποιος φοβάται είναι έρμαιο των διαθέσεων τέτοιων ατόμων…

      Για να σώθείτε εσείς και τα παιδιά σας, θα πρέπει να κάνετε κάτι το συντομότερο δυνατόν. Σε διαφορετική περίπτωση, θα γίνεται, άθελά σας, κι σεις συνυθεύθυνη για τις όποιες συνέπειες…
      Απευθυνθείτε σε κάποια υπηρεσία ψυχικής υγείας, σε κάποια δομή (π.χ. κακοποιημένων γυναικών) ή ψυχολογικής στήριξης, για να σας καθοδηγήσουν και να σας στηρίξουν στα επόμενα βήματά σας.
      Τα παιδιά ΔΕΝ μπορεί, σε καμία περίπτωση, να σας τα πάρει. Αυτό είναι βέβαιο. Κατάφερε όμως να σας πείσει για το αντίθετο, πράγμα που σημαίνει πόσο σοβαρά έχει καταφέρει να πλήξει
      την αυτοπεποίθησή σας και την ικανότητά σας να αξιολογείτε όπως πρέπει την πραγματικότητά σας. Ότι είναι να κάνετε, κάντε το το συντομότερο, πριν η κατάσταση γίνει ακόμα σοβαρότερη.

      Σας εύχομαι καλή δύναμη και καλή συνέχεια!

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *