Η Φύση και η Διαχείριση του Θυμού
Ο θυμός αποτελεί μια απόλυτα φυσιολογική αντίδραση του ανθρώπου απέναντι σε κάθε μορφή απειλής. Όταν βιώνουμε κίνδυνο, αντιδρούμε ενστικτωδώς, άλλοτε με φόβο και άλλοτε με επιθετικότητα ή την ανάγκη να κυριαρχήσουμε. Αυτό το συναίσθημα μας δίνει το δικαίωμα να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας, να διεκδικούμε το δίκιο μας και να θέτουμε τα απαραίτητα όρια στις σχέσεις μας.
Ο Μηχανισμός Επιβίωσης
Είμαστε προγραμματισμένοι για τη στάση «μάχης ή φυγής» σε κάθε απειλή. Η απειλή ενεργοποιεί επιθετικά αισθήματα και συμπεριφορές. Αυτά μας δίνουν τη δυνατότητα να αμυνθούμε, να αγωνιστούμε ή να διαφύγουμε. Η επιθετικότητα είναι απαραίτητη για την επιβίωση του είδους μας.
Προβλήματα στον Αυτοέλεγχο
Συχνά χάνουμε τον αυτοέλεγχό μας λόγω έντονου θυμού. Σε τέτοιες στιγμές πληγώνουμε τον εαυτό μας ή τους γύρω μας. Για κάποιους, η απώλεια ελέγχου είναι συχνό φαινόμενο. Αυτό προκαλεί σοβαρά προβλήματα στις σχέσεις και στη ζωή τους.
Άλλοι πάλι πνίγουν τον θυμό τους εσωτερικά. Έτσι στερούνται σημαντικές επιλογές διαχείρισης μιας κατάστασης. Αυτή η τακτική μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη.
Ο θυμός θα πρέπει να μπορεί να εκφράζεται με κάποιον τρόπο
Ο θυμός, και γενικότερα η επιθετικότητα, ποτέ δεν εξαφανίζονται από μόνα τους και θα πρέπει με κάποιον τρόπο να μπορέσουν να εκφρασθούν αργά ή γρήγορα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ο τρόπος με τον οποίο θα εκφρασθούν ώστε να μην υπάρξουν αρνητικές επιπτώσεις για τον εαυτό και τους άλλους.
Η συνύπαρξη με άλλους απαιτεί το σεβασμό κάποιων γενικά αποδεκτών αρχών και κανόνων που να τη διευκολύνουν αλλά και να την προάγουν. Η τυφλή υπακοή στο ένστικτο και στην παρόρμηση ανήκει σε άλλες εποχές, όπου η επιβίωση αποτελούσε καθημερινό ζητούμενο, και όχι σε μια οργανωμένη κοινωνία ανθρώπων.

Ο θυμός ως προπέτασμα αλλά και ως σημείο διαφοράς ανάμεσα στα δύο φύλα
Ο ψυχισμός μας, στην προσπάθειά του να βιώσει τον μικρότερο δυνατό πόνο, χρησιμοποιεί διάφορους αμυντικούς μηχανισμούς και ελιγμούς. Ένας από αυτούς είναι και η χρησιμοποίηση του θυμού ως μέσο κάλυψης και αποφυγής άλλων πιο επώδυνων αισθημάτων, όπως π.χ. της θλίψης που μας καθιστά πολύ πιο ευάλωτους και που, συνήθως, εκλαμβάνεται από τον περίγυρό μας ως ένδειξη αδυναμίας. Αντίθετα, ο θυμός θεωρείται ως τεκμήριο δυναμισμού και μέσο αποτροπής οποιασδήποτε μορφής ενδεχόμενης «επίθεσης» εκ των έξω.
Δεν έχουν, όμως, όλοι τη δυνατότητα «αξιοποίησης» του θυμού τους τόσο ως μέσο έκφρασης όσο και διαχείρισης διαφόρων καταστάσεων. Η διαφορά αυτή είναι πολύ εντονότερη και διακριτή ανάμεσα στα δύο φύλα. Οι άνδρες -εξελικτικά, ως προστάτες της οικογένειάς τους αλλά και, γενετικά, εξαιτίας της ορμόνης τεστοστερόνης που συνδέεται με την επιθετικότητα- έχουν γενικά μεγαλύτερη άνεση/ευκολία να εκφράζουν την επιθετικότητά τους. Επιπρόσθετα, η εκδήλωση αισθημάτων θυμού και επιθετικότητας, γενικότερα, ήταν από πάντα και σε όλους τους πολιτισμούς πολύ πιο αποδεκτή ως τρόπος διαπαιδαγώγησης των αγοριών και ως συμπεριφορά ανδρών.
Αντίθετα, οι γυναίκες δεν εκφράζουν το ίδιο εύκολα τα αισθήματα θυμού τους, αντιδρώντας συχνότερα με κακή διάθεση και κατάθλιψη. Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της ψυχοθεραπείας με γυναίκες είναι πως λίγο κάτω από την επιφάνεια αυτού που δείχνουν υπάρχουν πολύ συχνά εντονότατα αισθήματα θυμού -αρκετές φορές συνυφασμένα με αισθήματα ντροπής, ενοχής και θλίψης- που, όμως, στρέφονται ενάντια στον ίδιο τον εαυτό.
Μήπως ο θυμός σας κρύβει συναισθήματα που δυσκολεύεστε να εκφράσετε; Η κατανόηση των βαθύτερων αιτιών είναι το πρώτο βήμα για την εσωτερική ισορροπία. Μπορείτε να ξεκινήσετε μια διαδρομή αυτογνωσίας μέσω online ψυχοθεραπείας από την άνεση του χώρου σας.
Η Κληρονομιά του Θυμού: Από την Παιδική Ηλικία στην Ενηλικίωση
Ο Ρόλος της Οικογένειας
Μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε τον θυμό μας κατά την παιδική ηλικία. Οι γονείς παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Σημασία έχει ο τρόπος που εκείνοι αντιμετώπισαν τα δικά μας συναισθήματα. Παράλληλα, μας επηρέασε το πώς διαχειρίζονταν τον δικό τους θυμό. Όλα αυτά τα βιώματα καθορίζουν την ενήλικη ζωή μας.
Ο Θυμός ως Καθρέφτης του Εαυτού
Ο θυμός μας λειτουργεί ως ένας πιστός καθρέφτης. Αποκαλύπτει την πραγματική μας ταυτότητα σε κάθε του μορφή. Επίσης, φανερώνει την ποιότητα της σχέσης με τον εαυτό μας. Δείχνει πώς συνδεόμαστε με το άμεσο και το ευρύτερο περιβάλλον μας.
Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο θυμός μάς «απογυμνώνει». Φανερώνει μια σημαντική πλευρά του αληθινού μας εαυτού. Αποκαλύπτει την προσωπική μας αλήθεια με άμεσο τρόπο. Στην πραγματικότητα, ο θυμός μιλά για εμάς και όχι για εκείνους που μας εξόργισαν.
Πολιτισμικές και Οικογενειακές Διαφορές
Η διαχείριση της επιθετικότητας διαφέρει ανάλογα με την οικογένεια. Επίσης, επηρεάζεται σημαντικά από το πολιτισμικό πλαίσιο. Για παράδειγμα, στη Νότια Ευρώπη τα συναισθήματα εκφράζονται με μεγαλύτερη ευκολία. Αντίθετα, στις βορειότερες χώρες ο θυμός εκδηλώνεται πιο συγκρατημένα.

Γιατί πολλοί θεωρούν το θυμό ως πρόβλημα;
Πέραν των όποιων προσωπικών βιωμάτων και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων που αφορούν στη διαχείριση του θυμού αλλά και της επιθετικότητας γενικότερα, μία ακόμα συχνή αιτία και παράγοντας δημιουργίας περαιτέρω δυσκολιών στη διαχείρισή τους είναι η έλλειψη συνειδητοποίησης των βαθύτερων συναισθημάτων μας. Εάν δεν είμαστε σε θέση να εντοπίσουμε και να κατανοήσουμε τη βαθύτερη και ουσιαστική πηγή προέλευσης του θυμού μας, τότε ο κίνδυνος να γίνει ακόμα και ανεξέλεγκτος είναι μεγάλος. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα άτομα που έχουν έντονες εκρήξεις οργής και προβαίνουν σε βίαιες ενέργειες.
Ένα άτομο που κατακλύζεται από αισθήματα θυμού χωρίς αποτελεσματικούς τρόπους διαχείρισής τους είναι, εν δυνάμει, ένα επικίνδυνο άτομο. Για το λόγο αυτό, είναι άκρως σημαντικό να μπορέσει κάποιος να βρει μια ισορροπία ανάμεσα στη δυνατότητα έκφρασης και στον έλεγχο της επιθετικότητάς του ώστε να υπάρχει καλύτερη εσωτερική αλλά και εξωτερική ισορροπία στη ζωή του.
Η μάθηση νέων στρατηγικών ελέγχου μπορεί να αλλάξει την ποιότητα των σχέσεών σας. Αν νιώθετε ότι οι εκρήξεις θυμού επηρεάζουν την καθημερινότητά σας, επικοινωνήστε μαζί μου για να βρούμε μαζί τον κατάλληλο τρόπο διαχείρισης.
Τρόποι Διαχείρισης του Θυμού
Διαπροσωπικές Σχέσεις και η Σύγκρουση των «Θέλω»
Ένα μεγάλο μέρος του θυμού μας προκύπτει στο πλαίσιο των διαπροσωπικών μας σχέσεων. Αυτό οφείλεται στο ότι όλοι μας έχουμε μια εγγενή επιθυμία να ορίζουμε οι ίδιοι τη ζωή μας. Ερχόμενοι, όμως, σε επαφή με κάποιον άλλον, δεν συναντούμε μόνο ένα άλλο άτομο αλλά και μια άλλη βούληση, διάθεση, επιθυμία ή θεώρηση των πραγμάτων.
Ως εκ τούτου, η συνάντηση αυτών των διαφορετικών «θέλω» μπορεί να προκαλέσει εντάσεις, συγκρούσεις και εκρήξεις θυμού σε άτομα με ελλιπή έλεγχο της επιθετικότητάς τους. Μια αρμονική συνύπαρξη, όμως, προϋποθέτει την αμοιβαία προσαρμογή όλων των μερών και το στοιχειώδη σεβασμό της όποιας διαφορετικότητας.
Από τον Έλεγχο των Άλλων στον Αυτοέλεγχο
Η δυνατότητά μας να ελέγχουμε τους άλλους, ώστε να αποφεύγουμε καταστάσεις που μας εξοργίζουν, είναι περιορισμένη. Μπορούμε, όμως, να εστιασθούμε στους εαυτούς μας και να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε διάφορες στρατηγικές ελέγχου του θυμού και των έντονων αντιδράσεών μας.
Για τη διαχείριση των αισθημάτων θυμού χρησιμοποιούμε τόσο συνειδητές όσο και υποσυνείδητες στρατηγικές που βοηθούν λιγότερο ή περισσότερο και αναλόγως με την αιτία του θυμού μας και τη διάθεση της συγκεκριμένης στιγμής.
Οι Τρεις Βασικές Στρατηγικές Διαχείρισης
Υπάρχουν τρεις κύριοι τρόποι διαχείρισης του θυμού:
Απώθηση του θυμού: Στην περίπτωση αυτή, η οποιαδήποτε μορφή επιθετικότητας πνίγεται στην κυριολεξία και αποκλείεται από το συναισθηματικό μας ρεπερτόριο. Όμως, η απώθηση δεν σημαίνει και εξαφάνισή του. Ο θυμός συνεχίζει τη λανθάνουσα ζωή του εντός μας, προσπαθώντας να εκτονωθεί με τρόπους όπως η ενοχοποίηση, τα αισθήματα αποτυχίας ή ακόμα και σωματικά συμπτώματα (π.χ. ημικρανίες, υψηλή πίεση).
Καταλάγιασμα του θυμού: Εδώ δεν προβάλλεται σθεναρή αντίσταση ώστε να μη βιωθεί το συναίσθημα. Υπάρχει επαφή με τον θυμό, αλλά γίνεται προσπάθεια ελέγχου και άμβλυνσής του μέσω τεχνικών όπως οι βαθιές αναπνοές και οι θετικές σκέψεις.
Εκδήλωση του θυμού: Επιτρέπεται στον θυμό να εκφρασθεί με έναν συγκροτημένο και αποφασιστικό τρόπο, χωρίς όμως να γίνεται ισοπεδωτικός ή καταστροφικός για τους γύρω μας.
Η Ωριμότητα στην Επιλογή της Αντίδρασης
Δεν υπάρχει κάποιος γενικός και απόλυτος κανόνας σωστής διαχείρισης του θυμού. Αναλόγως με την περίσταση, ο οποιοσδήποτε από τους τρεις προαναφερθέντες τρόπους μπορεί να είναι επιβεβλημένος. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η οποιαδήποτε επιλογή είναι το αποτέλεσμα μιας προσωπικής εκτίμησης που με τη σειρά της αντικατοπτρίζει την ωριμότητα του καθενός μας.

Συγκεκριμένοι τρόποι διαχείρισης του θυμού
Ταυτοποίηση του αισθήματος
Για να μπορέσουμε να διαχειριστούμε ένα συναίσθημα, θα πρέπει να γνωρίζουμε ποιο είναι αυτό. Ερωτήσεις προς τον εαυτό μας του τύπου «Τι νιώθω αυτή τη στιγμή;», «Έχει σχέση αυτό που νιώθω με τη συγκεκριμένη κατάσταση ή είναι ένας τρόπος διαχείρισης/κάλυψης κάποιου άλλου συναισθήματος, π.χ. λύπης;» είναι πολύ σημαντικό να απαντώνται. Σημαντικό είναι, επίσης, να δώσουμε όνομα στο συναίσθημά μας: πρόκειται για θυμό, απογοήτευση, θλίψη, φόβο, ντροπή, ενοχή ή κάποιο άλλο;
Βίωση του συναισθήματος
Θα πρέπει να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αγγιχθεί από αυτό που διακινείται εντός του, να νιώσει τι συμβαίνει στο σώμα του, ποιες σκέψεις κυριαρχούν, τι παρορμήσεις υπάρχουν. Δεν θα πρέπει να αξιολογούμε αυτό που αισθανόμαστε ως καλό ή κακό αλλά απλά να το βιώνουμε είτε είναι δικαιολογημένο είτε αδικαιολόγητο.
Επικοινωνούμε αυτό που αισθανόμαστε
Εκφράζουμε στον άλλον το πως αισθανόμαστε και για ποιον λόγο αλλά και τι θα θέλαμε. Προσπαθούμε να ακούσουμε και τη δική του εκδοχή.
Ένα από τα δυσκολότερα σημεία του χειρισμού αισθημάτων θυμού είναι η διοχέτευσή τους κάπου αλλού, αφού βέβαια βάλουμε πρώτα τα απαραίτητα όρια και ακολουθήσουμε τις παραπάνω οδηγίες.
Η φροντίδα του σώματος, με τη μορφή μιας ισορροπημένης διατροφής, ενός καλού ύπνου και μιας φυσικής άσκησης, ηρεμεί τον καθένα και ιδίως αυτούς που έχουν δυσκολίες στη διαχείριση αισθημάτων θυμού.
Ένας άλλος τρόπος εκφόρτισης είναι να γράψουμε σε κάποιο προσωπικό λεύκωμα αυτά που αισθανόμαστε, σκεφτόμαστε και που θα θέλαμε να κάνουμε ή να πούμε. Με τον τρόπο αυτόν, εκφράζουμε με ασφάλεια ακόμα και τις πιο ανεπίτρεπτες σκέψεις και παρορμήσεις μας, χωρίς να βλάψουμε κανέναν.
Από πάντα, η διοχέτευση των όποιων έντονων αισθημάτων σε κάποια μορφή τέχνης ή δημιουργικότητας (ζωγραφική, γράψιμο, μουσική κ.ά.) βοηθούσε στην εκφόρτιση της έντασης, ενώ παράλληλα αντιρροπούσε την άσχημη διάθεση με τη χαρά της δημιουργίας.

Θυμός: Πότε είναι αναγκαία η βοήθεια ειδικού;
Όταν ελέγχουμε τον θυμό μας χωρίς να τον αποφεύγουμε, αυτός μετατρέπεται σε εσωτερική δύναμη. Αν αξιοποιηθεί σωστά, ο δυναμισμός αυτός προστατεύει και προάγει τη ζωή μας.
Ωστόσο, ορισμένα άτομα βιώνουν συχνά έντονο θυμό και χάνουν τον αυτοέλεγχό τους. Αυτό έχει σοβαρές συνέπειες στην καθημερινότητά τους. Αν οι προσωπικές προσπάθειες δεν αποδίδουν, η βοήθεια ενός ειδικού είναι απαραίτητη.
Μορφές Ψυχοθεραπευτικής Υποστήριξης
Η ψυχοθεραπεία προσφέρει δύο βασικές κατευθύνσεις για τη διαχείριση του θυμού:
Γνωσιακή Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία: Εστιάζει στον χειρισμό συγκεκριμένων προβληματικών συμπεριφορών. Στόχος είναι η άμεση τροποποίηση των αντιδράσεων του ατόμου.
Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεία: Στοχεύει στην βαθύτερη αυτογνωσία. Αναζητά την προέλευση του θυμού από την παιδική ηλικία έως σήμερα. Εξετάζει τις ματαιώσεις και τα επώδυνα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από την οργή. Τέλος, αναλύει πώς ο ψυχισμός μας διαχειρίζεται, συνειδητά ή μη, αυτές τις εμπειρίες.
Σε ορισμένες σοβαρές περιπτώσεις, η θεραπεία μπορεί να συνδυαστεί με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή.
Τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως, για να μπορούμε να βιώνουμε την αυθεντική αγάπη, θα πρέπει να έχουμε πρόσβαση σε κάθε είδους αίσθημα εντός μας, μεταξύ αυτών και στα αισθήματα θυμού.
Ο θυμός δεν χρειάζεται να είναι πρόβλημα, αλλά εργαλείο δύναμης. Είτε αντιμετωπίζετε δυσκολίες στον αυτοέλεγχο είτε τείνετε να καταπιέζετε τα συναισθήματά σας, είμαι εδώ για να σας υποστηρίξω. Προγραμματίστε μια συνεδρία δια ζώσης στο γραφείο μου ή μια online συνεδρία για να διεκδικήσετε μια ζωή με περισσότερη αυθεντικότητα και ηρεμία.

Σάββας Ν. Σαλπιστής, M.Sc. Ph.D.
Κλινικός Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Στοκχόλμης ενηλίκων και παίδων. Διπλωματούχος Ψυχοθεραπευτής Βασιλικού Ιατροχειρουργικού Ινστιτούτου Karolinska Στοκχόλμης.Κάθε δυσκολία κρύβει μέσα της την προοπτική μιας νέας αρχής. Αν νιώθετε ότι οι σκέψεις σας σας βαραίνουν, είμαι εδώ για να τις μοιραστούμε και να βρούμε μαζί τη δική σας εσωτερική ισορροπία.
Πνευματικά Δικαιώματα: Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας www.i-psyxologos.gr αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Σάββα Σαλπιστή. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται αποκλειστικά με την παράθεση ενεργού συνδέσμου (active link) στην πηγή.

ΑΓΑΠΗΤΕ ΚΕ. ΣΑΛΠΙΣΤΗ,
ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΤΡΙΑΝΤΑΕΠΤΑΧΡΟΝΗ, ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ ΚΟΠΕΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΣΑΣ ΣΕ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΕΛΕΓΧΩ ΤΟ ΘΥΜΟ ΜΟΥ.
ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΑΥΤΑΡΧΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΑΥΣΤΗΡΟ ΠΑΤΕΡΑ ΠΟΥ ΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ 25 ΕΤΩΝ ΤΟΝ ΦΟΒΟΜΟΥΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ. ΠΑΝΤΑ ΟΜΩΣ ΗΜΟΥΝ ΠΟΛΥ ΗΡΕΜΗ, ΧΑΜΗΛΩΝ ΤΟΝΩΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΚΡΗΞΗ ΘΥΜΟΥ.
ΕΔΩ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΥΖΩ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ, ΟΤΑΝ ΤΣΑΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΥΨΩΝΩ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΘΥΜΟ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΕΥΝΑΣΩ ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΤΟΥ ΜΙΛΑΩ ΑΣΧΗΜΑ, ΔΙΟΤΙ ΜΕ ΑΠΕΙΛΕΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΓΙΝΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ (ΝΑ ΤΟΝ ΣΠΡΩΧΝΩ).
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΞΑΦΝΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΜΟΥ, ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ “ΝΑΙ” ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ, ΤΩΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΕΧΟΜΑΙ ΜΥΓΑ ΣΤΟ ΣΠΑΘΙ ΜΟΥ.
θΑ ΗΘΕΛΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ ΘΥΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΛΕΓΧΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΗΓΩ ΣΕ ΒΡΙΣΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ,
ΕΥΗ
Εύη,
επί 25 χρόνια, κατάφερες να ελέγχεις πολύ αποτελεσματικά όλα σχεδόν τα συναισθήματά σου και ιδιαίτερα τον μεγάλο σου -απ΄ότι φαίνεται- θυμό απέναντι στον πολύ αυστηρό πατέρα σου, τον οποίο ταυτόχρονα έτρεμες. Όλοι μας, όμως, έχουμε και κάποια όρια ανοχής και αντοχής που, αν τα υπερβούμε, τα όποια συναισθήματά μας, που με κάθε τρόπο έπρεπε να ελεγχθούν, εκτινάσσονται με μία τρομερή, συνήθως, δύναμη, σαν μια σούστα που κρατούσαμε συσπειρωμένη για πολύ μεγάλο διάστημα και κάποια στιγμή κουραστήκαμε, μη έχοντας άλλο κουράγιο να την κρατάμε συσπειρωμένη. Αυτό που τότε θα συμβεί είναι να εκτοξευθεί με τρομερή δύναμη και όποιον πάρει ο χάρος…
Αυτό συμβαίνει πιθανότατα και με σένα. Με τον σύζυγό σου φαίνεται πως νιώθεις λιγότερο φόβο και μεγαλύτερη άνεση να εκδηλώσεις τον τεράστιο συσσωρευμένο σου θυμό, ακόμα και για ασήμαντες -απ΄ότι λες- αφορμές (δεν σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου…). Με τον τρόπο αυτό, γίνεται ο σύζυγός σου αποδέκτης ακόμα και θυμού που στην ουσία δεν αφορά τον ίδιο αλλά αυτόν που υποσυνείδητα βλέπεις στο πρόσωπό του, δηλαδή τον…πατέρα σου…
Θεωρώ πως θα πρέπει να απευθυνθείς σε έναν έμπειρο ψυχοθεραπευτή που να έχει ψυχοθεραπευτική εκπαίδευση και όχι απλά να δηλώνει αυτή την ιδιότητα, όπως πολλοί κάνουν. Μέσα από μια τέτοιου είδους διαδικασία, είναι πολύ πιθανό να βρεις και να φροντίσεις κατά πως πρέπει το τρομοκρατημένο παιδί μέσα σου…
Καλή δύναμη
καλή σας ημέρα
θυμός μεγαλη λεξη
εδω και αρκετο καιρο θυμωνω παρα πολυ με ενοικους της πολυκατοικιας στην οποια διαμενω.ειναι μια πολυ φασαριοζικη οικογενεια κατα τις ωρες κοινης ησυχιας και οχι μονο με πολυποικιλους τροπους με αποτελεσμα να μην μπορω να ηρεμω στο ιδιο μου το σπιτι.το γεγονος αυτο με θυμωνει απιστευτα και κανω με αυτη την ενταση πολυ κακο στον ευατο μου.μου παιρνει αρκετο χρονο για να ηρεμησω. τι μπορω να κανω ? δεν μπορω να φυγω απο το σπιτι γιατι εινα ιιδιοκτιτο .ευχαριστω
Καλημέρα σας!
Επειδή δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα για σας, δεν μπορώ να εκφράσω γνώμη που να συμπεριλαμβάνει και τους όποιους τυχόν ενδοψυχικούς παράγοντες που μπορεί να διαδραματίζουν ρόλο στην πυροδότηση και διαχείριση του θυμού σας.
Θα εστιαστώ, λοιπόν, στους εξωγενείς παράγοντες, και θα προτείνω κάτι που εγώ θα έκανα, αν δεν ευδοκιμούσε η άμεση σύγκρουση με τη συγκεκριμένη οικογένεια.
Αρχικά, θα πρέπει να προσπαθήσετε να τους δείτε ως κάποιους με τους οποίους, ενδεχομένως, να καταφέρετε κάποια στιγμή να συνεννοηθείτε, αν πάψετε να τους βλέπετε αποκλειστικά ως υπαίτιους της δυστυχίας και της ψυχικής επιβάρυνσής σας και αν δοκιμάσετε να τους προσεγγίσετε με έναν διαφορετικό, απ΄ότι μέχρι τώρα, τρόπο.
Εγώ, λοιπόν, θα πήγαινα κάποια φορά, που θα ένιωθα ήρεμος και που δεν θα υπήρχε θέμα φασαρίας, στη συγκεκριμένη οικογένεια, έχοντας μαζί μου κάποιο συμβολικό δωράκι ή καλύτερα ένα κέικ που ο ίδιος θα είχα φτιάξει, θα χτυπούσα την πόρτα, φορώντας ένα φιλικό χαμόγελο και λέγοντας, όταν θα μου άνοιγαν, πως θα ήθελα να μιλήσουμε, αν δεν έχουν αντίρρηση, για λίγα λεπτά ώστε να πάψουν να υπάρχουν εντάσεις μεταξύ μας.
Θα τους εξηγούσα ήρεμα πως έχει η κατάστασή μου και τι συνέπειες έχει ο θόρυβος που προκαλούν και πως δεν θέλω τίποτα άλλο από το να υπάρχουν καλές σχέσεις μεταξύ μας χωρίς εντάσεις και συγκρούσεις που κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Αν πήγαινε καλά η συζήτηση, θα προσκαλούσα τη μητέρα για καφέ κάποια μέρα ή, αν είχαν παιδιά/παιδί σε ανάλογη ηλικία με το δικό μου, θα το προσκαλούσα κάποιο Σάββατο ή Κυριακή να παίξουν μαζί στο διαμέρισμά μου.
Αυτό που προτείνω δεν αποτελεί συνταγή αλλά μια πρόταση, ανάμεσα σε πολλές άλλες, μιας διαφορετικής διαχείρισης μιας δύσκολης κατάστασης, όπου οι αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις όχι μόνο δεν είχαν κάποιο αποτέλεσμα έως εκείνη τη στιγμή, αλλά έκαναν τα πράγματα ακόμη χειρότερα.
Καλή δύναμη!