Εισαγωγή
Υπάρχουν στιγμές που μια λέξη, ένα βλέμμα ή μια μικρή παρεξήγηση φαίνεται να λειτουργούν σαν σπίθα σε ξερόχορτο. Οι εκρήξεις θυμού ξεσπούν τότε με ορμή ανεξέλεγκτη, φορτισμένη και πολλές φορές δυσανάλογη με το συμβάν που την προκάλεσε.
Επιπλέον, μπορεί να φωνάξουμε, να χτυπήσουμε πόρτες και να πληγώσουμε με λόγια αυτούς που αγαπάμε. Ωστόσο, μετά ακολουθεί η σιωπή. Το αίσθημα ντροπής. Η αμηχανία. Η απορία: «Γιατί αντέδρασα έτσι;».
1. Η παρεξήγηση γύρω από την οργή
Η οργή είναι ένα από τα πιο παρεξηγημένα συναισθήματα. Πολλοί τη θεωρούν αδικαιολόγητη ή απλώς “κακή συμπεριφορά”. Άλλοι φοβούνται τη δική τους οργή τόσο, που τη θάβουν βαθιά μέσα τους, μέχρι να ξεσπάσει και πάλι ανεξέλεγκτα προκαλώντας νέες εκρήξεις θυμού
Δυστυχώς, κάποιοι μεγαλώνουν σε περιβάλλοντα όπου η οργή είναι η μόνη αποδεκτή μορφή συναισθήματος. Επειδή τα άλλα συναισθήματα θεωρούνται ως ένδειξη αδυναμίας. Κι έτσι, τα άτομα που λειτουργούν με τον τρόπο αυτό, αντί να εκφράσουν λύπη, αίσθημα αδικίας ή εγκατάλειψης, μαθαίνουν να φωνάζουν. Να σπάνε. Να πληγώνουν, πριν πληγωθούν.
2. Ο στόχος της ανάλυσης για τις εκρήξεις θυμού
Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε από πού πηγάζουν οι εκρήξεις θυμού. Θα τις δούμε όχι μόνο από βιολογική ή συμπεριφορική σκοπιά, αλλά και από τη βαθύτερη ψυχολογική ανάγκη που κρύβεται πίσω τους.
Παράλληλα, θα δούμε πώς το παρελθόν μας διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο θυμώνουμε. Πώς η αίσθηση απειλής, ντροπής ή εγκατάλειψης ενεργοποιεί αυτή τη συναισθηματική καταιγίδα. Και, κυρίως, πώς μπορούμε να αρχίσουμε να τη διαχειριζόμαστε χωρίς να τη φοβόμαστε.
Η οργή ως δευτερογενές συναίσθημα
Η πρώτη παρανόηση γύρω από την οργή είναι πως πρόκειται για κάτι “κακό”. Στην πραγματικότητα, η οργή, ή αλλιώς η επιθετικότητα, είναι ένα από τα πιο θεμελιώδη και φυσικά ανθρώπινα συναισθήματα.
Όπως και ο φόβος ή η λύπη, είναι ενστικτώδης και συνδεδεμένη με το αίσθημα επιβίωσης. Μας προστατεύει, μας ωθεί να θέτουμε όρια, να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας. Το πρόβλημα δεν είναι η οργή αυτή καθαυτή, αλλά το πώς τη βιώνουμε, πότε ξεσπά, και πώς την εκφράζουμε. Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι η οργή αυτή καθαυτή, αλλά το πώς εκδηλώνονται οι εκρήξεις θυμού.
Η “πανοπλία” της ευαλωτότητας
Από μια ψυχοδυναμική σκοπιά, η οργή λειτουργεί συχνά ως προστάτης άλλων βαθύτερων και πιο επώδυνων συναισθημάτων. Δεν είναι το πρώτο συναίσθημα που γεννιέται, αλλά το δεύτερο. Είναι η “πανοπλία” που φοράμε πάνω από κάτι πιο ευάλωτο: τον φόβο, τη ντροπή, την απόρριψη, τη μοναξιά.
Παράδειγμα: Ένας άνδρας που βλέπει τη σύντροφό του να αποτραβιέται συναισθηματικά μπορεί να νιώσει απελπισία, εγκατάλειψη, φόβο πως δεν τον αγαπά πια. Αν αυτά τα συναισθήματα του είναι απαγορευμένα ή πολύ επώδυνα για να τα βιώσει συνειδητά και άμεσα, τότε κάνει την εμφάνισή της η οργή.
Τότε φωνάζει, κατηγορεί, ελέγχει. Η εσωτερική ευαλωτότητα καλύπτεται με θυμό, γιατί αυτό είναι πιο “ασφαλές”.
Το φυσικό φράγμα της κατάρρευσης
Αυτό που βλέπουμε ως έκρηξη οργής, είναι συχνά το τέλος μιας εσωτερικής διαδρομής που ξεκίνησε με αισθήματα εγκατάλειψης, ανασφάλειας ή ταπείνωσης. Ο θυμός γίνεται τότε ένα “φυσικό φράγμα”, ένα υποκατάστατο του λόγου: «Αν φωνάξω, ίσως δεν καταρρεύσω».
Στη συνέχεια, θα δούμε πώς αυτές οι εκρήξεις χτίζονται από στρώματα βιωμάτων και ιστοριών. Θα δούμε πώς μπορούν να γίνουν δρόμος κατανόησης, και όχι απλώς τιμωρίας ή καταστολής.
Το τραύμα πίσω από τις εκρήξεις θυμού — Πώς το παρελθόν εισβάλλει στο παρόν
Κάθε φορά που η οργή ξεσπά σαν καταιγίδα, υπάρχει μια υποβόσκουσα ιστορία που έχει μείνει ανοιχτή. Οι έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις δεν εμφανίζονται από το πουθενά. Συνήθως, ριζώνουν σε παλιότερες εμπειρίες που έχουν αφήσει σημάδια — σημάδια αόρατα, αλλά βαθιά ενεργά.
Συγκεκριμένα, η οργή μπορεί να είναι να είναι το αποτέλεσμα ενός ψυχικού “ανακλαστικού”. Αυτό ενεργοποιείται όταν κάποια παρούσα συνθήκη θυμίζει ασυνείδητα ένα παλιό τραύμα.
1. Η συσσώρευση του ανείπωτου πόνου
Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν σε περιβάλλοντα όπου οι ανάγκες τους απορρίφθηκαν, όπου οι φωνές τους δεν ακούστηκαν ή γελοιοποιήθηκαν, μαθαίνουν να κρύβουν τον πόνο και να “αντέχουν”. Όμως, ό,τι δεν εκφράζεται, συσσωρεύεται.
Τότε οι εκρήξεις θυμού γίνονται το δοχείο αυτής της συσσώρευσης. Δεν είναι καθαρά μια αντίδραση στο «τώρα», αλλά μια κραυγή από το «τότε» που βρήκε επιτέλους διέξοδο.
2. Η αναβίωση του τραύματος μέσα από το παράδειγμα
Ας δούμε ένα παράδειγμα: Μια γυναίκα αντιδρά υπερβολικά όταν ο σύντροφός της αργήσει να απαντήσει σε ένα μήνυμα. Εδώ, δεν είναι απλώς ένα θέμα επικοινωνίας. Το αίσθημα εγκατάλειψης, που βίωσε ως παιδί όταν η μητέρα της ήταν συναισθηματικά απούσα, αναβιώνει.
Συνεπώς, η παρούσα καθυστέρηση ξυπνά το παλιό τραύμα. Η αντίδρασή της γίνεται δυσανάλογη όχι επειδή “είναι υπερβολική”, αλλά επειδή παλεύει ασυνείδητα με ένα παλιό αίσθημα αόρατης εγκατάλειψης,κάνοντας τις εκρήξεις θυμού να φαίνονται δυσανάλογες.
3. Η πληγή που δεν γνωρίζει χρόνο
Η ψυχή δεν μετρά με το ρολόι του παρόντος. Συγκεκριμένα, μια πληγή που άνοιξε π.χ. στα έξι μπορεί να αρχίσει να αιμορραγεί στα τριάντα, στα σαράντα ή και στα εξήντα, με κάθε φαινομενικά ασήμαντο ερέθισμα.
Συνεπώς, οι εκρήξεις θυμού δεν είναι μόνο “κακή διαχείριση συναισθημάτων”. Είναι, πολλές φορές, κραυγές ενός εσωτερικού παιδιού που κάποτε δεν το πιστέψανε, δεν ακούστηκε, δεν προστατεύτηκε.
Και όσο αυτό το παιδί παραμένει αγνοημένο, τόσο οι εκρήξεις του ενήλικα θα συνεχίζουν — μέχρι κάποιος να σταθεί με φροντίδα και, επιτέλους, να το ακούσει.
Οργή και ντροπή — Δύο πρόσωπα του ίδιου νομίσματος
Αν ξύσουμε την επιφάνεια της οργής, πολύ συχνά θα βρούμε από κάτω ένα άλλο συναίσθημα: τη ντροπή. Μια ντροπή βαριά, σιωπηλή, συχνά ασυνείδητη, που γεννήθηκε πολύ νωρίς. Τότε που ένα παιδί ένιωσε πως δεν είναι αρκετό, πως είναι κακό, ανεπαρκές ή αόρατο,εκεί έρχονται οι εκρήξεις θυμού ως μηχανισμός προστασίας. Η οργή, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι παρά το οπλισμένο προσωπείο αυτής της ντροπής. Εκεί όπου δεν επιτρέπεται η αδυναμία, το δάκρυ ή η παραδοχή, έρχεται η οργή ως μηχανισμός προστασίας. Για πολλούς ανθρώπους, η ντροπή είναι ανυπόφορη και μοιάζει με απειλή της ίδιας τους της ύπαρξης.
Αν νιώθετε ότι οι εκρήξεις θυμού σάς απομακρύνουν από τους ανθρώπους που αγαπάτε, θυμηθείτε ότι δεν χρειάζεται να διανύσετε αυτή τη διαδρομή μόνοι σας. Η αναγνώριση της οδύνης που κρύβεται πίσω από την οργή είναι το πρώτο βήμα. Μπορούμε να δουλέψουμε μαζί για να μετατρέψουμε αυτόν τον θυμό σε μια ήρεμη δύναμη διεκδίκησης και σύνδεσης. [Κλείστε μια συνεδρία εδώ].
1. Ο θυμός ως μέσο άμυνας
Ο θυμός, λοιπόν, γίνεται το πρώτο μέσο άμυνας. Κρύβει την ευαλωτότητα, καλύπτει την ανασφάλεια και προφυλάσσει την πληγή. Δεν είναι λίγες οι φορές που ένας ενήλικας φωνάζει για να μην ακουστεί το παιδί μέσα του που κλαίει.
Παράδειγμα: Ένας άντρας φωνάζει στη σύντροφό του επειδή του επισημαίνει ένα λάθος. Η επίπληξη τον κάνει να νιώσει μικρός, εκτεθειμένος και ανίκανος. Μέσα του ενεργοποιείται ξανά το αίσθημα ντροπής που βίωνε ως παιδί, όταν ο πατέρας του τον πρόσβαλλε μπροστά σε άλλους. Η φωνή του σήμερα είναι μια κραυγή άμυνας απέναντι στην τότε ταπείνωση.
2. Η οργή ως ασπίδα
Η οργή λειτουργεί ως ασπίδα. Και όσο πιο έντονη είναι, τόσο βαθύτερη μπορεί να είναι η ντροπή από πίσω. Ο ψυχισμός επιλέγει να “επιτεθεί”, όχι για να πληγώσει τον άλλον, αλλά για να προστατέψει αυτό που ο ίδιος δεν μπορεί να αγγίξει.
Αυτός είναι και ο λόγος που η καταστολή της οργής δεν λύνει το πρόβλημα. Αν δεν αναγνωρίσουμε τι κρύβεται από πίσω της —ποια ευαλωτότητα, ποια ανάγκη, ποιο τραύμα—, απλώς θα αλλάξει μορφή ή θα γυρίσει εναντίον μας. Η αληθινή αποφόρτιση έρχεται όταν αρχίσουμε να νιώθουμε ασφάλεια ώστε να εκφράσουμε όσα κρυβόταν πίσω από τον θυμό.
Όταν η οργή γίνεται οικεία – Η επανάληψη του γνώριμου μοτίβου
Ο θυμός, όσο κι αν φαίνεται ανεπιθύμητος, για κάποιους ανθρώπους είναι οικείος. Είναι το μόνο συναίσθημα που τους επιτρεπόταν να εκφράζουν στην παιδική ηλικία. Σε σπίτια όπου κυριαρχούσε η ένταση, το παιδί μαθαίνει να ταυτίζει την οικειότητα με τον θυμό. Ήταν η “φυσιολογική” του ατμόσφαιρα.
1. Η αναπαραγωγή των μοτίβων επικοινωνίας
Όταν αυτό το παιδί μεγαλώσει, ενδέχεται να συνεχίσει να αναπαράγει τα ίδια μοτίβα. Η οργή γίνεται τρόπος επικοινωνίας. Αν κάτι δεν πάει καλά, αν νιώσει απόρριψη ή αν πληγωθεί, δεν θα εκφράσει λύπη ή αγωνία. Θα εξοργιστεί.
Παράδειγμα: Μια γυναίκα που μεγάλωσε με μια μητέρα νευρική, μαθαίνει να προβλέπει πότε θα γίνει “έκρηξη”. Ως ενήλικη, νιώθει περίεργα όταν όλα κυλούν ήρεμα. Μπορεί να προκαλεί εντάσεις χωρίς λόγο, γιατί η ένταση είναι το γνώριμό της έδαφος.
2. Η ρύθμιση του νευρικού συστήματος
Η οικειότητα με την οργή σημαίνει ότι το νευρικό σύστημα έχει ρυθμιστεί να “ανιχνεύει” απειλή ακόμη και εκεί όπου δεν υπάρχει. Όταν οι συγκρούσεις μάς μεγάλωσαν, τότε η ηρεμία μάς φοβίζει.
Η επανάληψη αυτών των μοτίβων είναι αποτύπωμα της παιδικής μας επιβίωσης. Είναι δύσκολο να διαλέξεις κάτι διαφορετικό, όταν η ψυχή σου δεν γνωρίζει άλλη εναλλακτική. Η θεραπεία εδώ δεν έγκειται μόνο στο να “ελέγξεις” τον θυμό σου, αλλά στο να τον αναγνωρίσεις ως αποτέλεσμα παλαιών συνθηκών. Στόχος είναι να χτίσεις νέες συνθήκες, όπου η συναισθηματική διαφάνεια και η τρυφερότητα θα έχουν χώρο.
Όταν η οργή στρέφεται προς τον εαυτό – Αυτοκριτική και αυτοτιμωρία
Δεν εκφράζουν όλοι οι άνθρωποι την οργή τους προς τα έξω. Κάποιοι, αντί να φωνάξουν, να κατηγορήσουν ή να εκραγούν, την καταπίνουν. Και τότε, η οργή δεν χάνεται. Απλώς αλλάζει κατεύθυνση: στρέφεται προς τα μέσα και γίνεται αυτοκριτική, ενοχή και εσωτερικός πόλεμος.
Πολλοί άνθρωποι που μεγάλωσαν σε περιβάλλοντα όπου δεν επιτρεπόταν η έκφραση θυμού -γιατί θεωρούταν ως “κακή συμπεριφορά” ή γιατί αγνοήθηκε ή γελοιοποιήθηκε- μαθαίνουν να τον απωθούν. Ωστόσο, το συναίσθημα εγκλωβίζεται στο σώμα και στη σκέψη. Και τότε εμφανίζονται φράσεις όπως:
«Φταίω εγώ»
«Είμαι υπερβολικός»
«Δεν είμαι καλός άνθρωπος που σκέφτηκα έτσι»
1. Η μεταμφίεση του θυμού σε ντροπή
Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο θυμός μεταμφιέζεται σε ντροπή. Το άτομο δεν επιτρέπει στον εαυτό του ούτε να θυμώσει, ούτε να προστατευτεί. Αντιθέτως, τιμωρεί τον εαυτό του γι’ αυτό που νιώθει, σαν να είναι απαγορευμένο να θυμώνει.
Παράδειγμα: Ένας άντρας που μεγάλωσε με αυταρχικό πατέρα, μάθαινε ότι «οι άντρες δεν πρέπει να κλαίνε ή να γκρινιάζουν». Ως ενήλικος, αντί να εκφράσει θυμό όταν αδικείται, νιώθει ενοχές. Κατηγορεί τον εαυτό του που δεν είναι «αρκετά καλός» και νιώθει ντροπή κάθε φορά που κάτι τον πληγώνει.
Η εσωτερικευμένη οργή μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις άγχους, ψυχοσωματικά συμπτώματα ή και καταθλιπτικές τάσεις. Ο οργανισμός “φωνάζει”, αφού δεν του επιτρέπεται να μιλήσει με λόγια.
2.Ψυχοσωματικά συμπτώματα και αποκατάσταση
Η εσωτερικευμένη οργή μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις άγχους, ψυχοσωματικά συμπτώματα ή και καταθλιπτικές τάσεις. Ο οργανισμός “φωνάζει”, αφού δεν του επιτρέπεται να μιλήσει με λόγια.
Η αποκατάσταση ξεκινά με την αναγνώριση ότι η οργή είναι φυσικό συναίσθημα, όχι επικίνδυνο. Μπορούμε να τη μεταφράσουμε σε λόγια, σε ανάγκες και σε όρια, μαθαίνοντας να λέμε: «Με πλήγωσε αυτό. Δεν μου αξίζει. Χρειάζομαι κάτι διαφορετικό».Με αυτόν τον τρόπο, οι εκρήξεις θυμού δίνουν τη θέση τους στη διεκδίκηση και την αυτοφροντίδα.
Πώς εκφράζεται υγιώς η οργή – Η διαφορά ανάμεσα σε θυμό και βία
Ο θυμός δεν είναι πρόβλημα. Είναι πληροφορία. Πρόβλημα γίνεται όταν δεν μπορούμε να τον διαχειριστούμε, όταν τον πνίγουμε ή τον αφήνουμε να εκραγεί ανεξέλεγκτα.
Είναι κρίσιμο να κατανοήσουμε τη διαφορά:
1.Ο θυμός είναι αίσθημα.
2. Η βία είναι συμπεριφορά. Μπορούμε να θυμώνουμε χωρίς να γινόμαστε βίαιοι. Η υγιής έκφραση σημαίνει να εντοπίζουμε τι μας ενόχλησε και να το επικοινωνούμε με τρόπο σαφή και αυθεντικό, όχι για να πληγώσουμε, αλλά για να προστατέψουμε τον εαυτό μας.
Η μη βίαιη επικοινωνία ως εργαλείο
Πρέπει να δούμε τι βρίσκεται κάτω από το εξωτερικό στρώμα του θυμού (θλίψη, φόβος, προδοσία). Αν αναγνωρίσουμε το πραγματικό συναίσθημα, μπορούμε να το εκφράσουμε χωρίς να “εκραγούμε”.
Ένα βασικό εργαλείο είναι η μη βίαιη επικοινωνία. Αντί για επίθεση, χρησιμοποιούμε την παρατήρηση:
«Όταν άργησες και δεν με ενημέρωσες, ένιωσα ότι δεν με σεβάστηκες. Αυτό με θύμωσε, γιατί είχα ανάγκη να νιώσω πως είμαι σημαντικός για σένα.»
Εδώ δεν υπάρχει κατηγορία, αλλά αλήθεια και όριο. Η υγιής διαχείριση απαιτεί αυτογνωσία και εξάσκηση. Δεν σημαίνει να μην θυμώνουμε, αλλά να μην πληγώνουμε — ούτε τους άλλους, ούτε εμάς τους ίδιους.
Όταν η οργή κρύβει παλιά τραύματα – Το τραύμα ως πυροδότης
Μερικές φορές, η ένταση της οργής μας δεν αντιστοιχεί στην παρούσα κατάσταση, αλλά ενεργοποιείται από κάτι πολύ παλαιότερο. Ένα απλό περιστατικό — μια λέξη, ένας τόνος φωνής, μια κίνηση — μπορεί να λειτουργήσει ως πυροδοτητής παλιών τραυμάτων.
Το παρόν γίνεται σκηνή επανάληψης ενός παρελθόντος που δεν διευθετήθηκε. Για παράδειγμα, ένας ενήλικας που είχε έναν γονέα τιμωρητικό ή επικριτικό, μπορεί να εκραγεί όταν ο/η σύντροφός του τον διορθώσει. Αυτό συμβαίνει γιατί η κριτική του θυμίζει εκείνη τη γονεϊκή φωνή.
Η αναβίωση της παιδικής απειλής
Η αίσθηση σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι μόνο αυτή του εκνευρισμού, αλλά και της ντροπής, της απόρριψης και της απειλής. Στην πραγματικότητα, το άτομο δεν θυμώνει μόνο με τον/την σύντροφο, αλλά και με τον γονέα, καθώς και με το παιδικό του “εγώ” που δεν υπερασπίστηκε ποτέ κανείς.
Ο θυμός γίνεται τότε διασύνδεση με μια παλιά πληγή. Δεν πυροδοτείται επειδή ο άλλος έκανε κάτι τόσο τρομερό, αλλά επειδή άγγιξε μια ανεπούλωτη πληγή, ένα τραύμα που δεν βρήκε ποτέ χώρο να εκφραστεί.
Ο δυσανάλογος θυμός και η οδός της επίγνωσης
Αυτός ο θυμός είναι σχεδόν πάντα δυσανάλογος, επαναλαμβανόμενος και δύσκολος στη διαχείρισή του. Μπορεί να οδηγήσει σε έντονες εκρήξεις ή σε χρόνια εσωτερική ένταση, ενώ συχνά συνοδεύεται από:
Ενοχή για την ένταση της αντίδρασης.
Αίσθηση απώλειας ελέγχου.
Βαθιά ντροπή.
Η επίγνωση αυτού του μηχανισμού είναι το πρώτο βήμα προς την απελευθέρωση. Όταν ένας άνθρωπος κατανοήσει ότι η έντονη οργή του δεν αφορά μόνο το παρόν αλλά και το παρελθόν, τότε μπορεί να αρχίσει να δουλεύει με εκείνη την παλιά, κρυφή πληγή. Τότε, σιγά-σιγά, ο θυμός παύει να γίνεται έκρηξη και μετατρέπεται σε γέφυρα προς την αλήθεια του.
Επίλογος – Όταν μαθαίνουμε να ακούμε την οργή μας με φροντίδα
Η οργή δεν είναι ο εχθρός. Ο τρόπος που τη διαχειριζόμαστε -ή καλύτερα, ο τρόπος που δεν μάθαμε να τη διαχειριζόμαστε- είναι αυτό που συχνά μας πληγώνει και πληγώνει και τους γύρω μας.
Όταν αρχίσουμε να ακούμε την οργή μας αντί να τη φιμώνουμε ή να την εκφράζουμε ανεξέλεγκτα, κάτι αρχίζει να αλλάζει. Αντί να την καταπιέζουμε ή να την ξεριζώνουμε, μπορούμε να τη μετατρέψουμε σε πυξίδα:
«Τι είναι αυτό που με πληγώνει;»
«Ποιο όριό μου έχει παραβιαστεί;»
«Ποιο παλιό μου τραύμα ζητά να ακουστεί;»
Η πορεία προς τη συναισθηματική ωριμότητα
Η διαδικασία αυτή απαιτεί εσωτερική αναζήτηση, ενσυναίσθηση προς τον εαυτό, υπομονή και συχνά ψυχοθεραπευτική στήριξη. Δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη.
Αλλά κάθε φορά που αντί να φωνάξουμε, επιλέγουμε να αφουγκρασθούμε τον θυμό μας —να τον νιώσουμε, να τον καταλάβουμε, να τον μεταφράσουμε— κάνουμε ένα βήμα προς μια πιο συναισθηματικά ώριμη και ουσιαστική ζωή.
Διεκδίκηση αντί για καταστροφή
Αυτή η ωριμότητα δεν σημαίνει απουσία οργής. Είναι η ικανότητα να την κρατάμε, να την αναλύουμε και να την εκφράζουμε με τρόπους που δεν καταστρέφουν αλλά διεκδικούν. Τρόπους που δεν πληγώνουν αλλά αποκαθιστούν.
Είναι η διαφορά ανάμεσα στο να χτυπάς μια πόρτα με θυμό και στο να τη χτυπάς για να ζητήσεις να σε ακούσουν. Και ίσως τότε, να ανακαλύψουμε ότι κάτω από την οργή υπήρχε πάντα κάτι πιο ήσυχο και βαθύ: η ανάγκη για αναγνώριση, για σύνδεση, για φροντίδα. Όχι μόνο από τους άλλους, αλλά και από εμάς τους ίδιους.
Οι εκρήξεις θυμού μπορούν να κλονίσουν την προσωπική και επαγγελματική σας ζωή. Αν αισθάνεστε ότι ο θυμός σας ελέγχει αντί να τον ελέγχετε εσείς, η ψυχοθεραπεία μπορεί να σας βοηθήσει να βρείτε την ηρεμία και τις ισορροπίες που αναζητάτε.
Σάββας Ν. Σαλπιστής, M.Sc. Ph.D.
Κλινικός Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Στοκχόλμης ενηλίκων και παίδων. Διπλωματούχος Ψυχοθεραπευτής Βασιλικού Ιατροχειρουργικού Ινστιτούτου Karolinska Στοκχόλμης.Κάθε δυσκολία κρύβει μέσα της την προοπτική μιας νέας αρχής. Αν νιώθετε ότι οι σκέψεις σας σας βαραίνουν, είμαι εδώ για να τις μοιραστούμε και να βρούμε μαζί τη δική σας εσωτερική ισορροπία.
Πνευματικά Δικαιώματα: Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας www.i-psyxologos.gr αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Σάββα Σαλπιστή. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται αποκλειστικά με την παράθεση ενεργού συνδέσμου (active link) στην πηγή.
