Γραφείο

Γραφείο: Πατριάρχου Ιωακείμ 10, Θεσσαλονίκη (Αγία Σοφία,κέντρο)

Υπάρχουν άνθρωποι που κλέβουν επειδή χρειάζονται κάτι, επειδή θέλουν χρήματα ή επειδή επιδιώκουν κάποιο συγκεκριμένο όφελος. Στην κλεπτομανία, η πράξη έχει διαφορετικό ψυχολογικό χαρακτήρα. Το αντικείμενο μπορεί να είναι μικρής αξίας, άχρηστο, κάτι που ο άνθρωπος που το παίρνει δεν χρειάζεται πραγματικά. Κι όμως, πριν από την κλοπή, μπορεί να εμφανιστεί μια έντονη εσωτερική παρόρμηση, την οποία δυσκολεύεται να ελέγξει.

Γι᾽ αυτό η κλεπτομανία παρεξηγείται τόσο εύκολα. Από έξω μοιάζει με κλοπή και κρίνεται σαν κλοπή. Από μέσα, όσοι τη ζουν την περιγράφουν συχνά ως κάτι που τους συμβαίνει και όχι ως κάτι που αποφάσισαν. Η σύγχρονη βιβλιογραφία τη θεωρεί σύνθετη διαταραχή, και τα ερευνητικά δεδομένα, ιδίως για τη θεραπεία, παραμένουν περιορισμένα.

Η κλεπτομανία είναι διαταραχή ελέγχου των παρορμήσεων: το άτομο αδυνατεί επανειλημμένα να αντισταθεί σε μια ισχυρή παρόρμηση να κλέψει αντικείμενα που δεν χρειάζεται και δεν τα αποκτά για οικονομικό όφελος. Συχνά προηγείται ένταση, ακολουθεί πρόσκαιρη ανακούφιση και αργότερα ενοχή ή ντροπή.

Τι είναι η κλεπτομανία;

Στη Διεθνή Ταξινόμηση Νόσων, 11η αναθεώρηση (ICD-11) του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η κλεπτομανία, που αναφέρεται και ως «παθολογική κλοπή», ανήκει στις διαταραχές ελέγχου των παρορμήσεων. Χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενη αποτυχία ελέγχου ισχυρών παρορμήσεων για κλοπή αντικειμένων χωρίς εμφανές κίνητρο, δηλαδή χωρίς το αντικείμενο να αποκτάται για προσωπική χρήση ή οικονομικό όφελος. Η ένταση αυξάνεται πριν από την πράξη και, κατά τη διάρκειά της ή αμέσως μετά, υπάρχει αίσθημα ευχαρίστησης, ικανοποίησης ή ανακούφισης.

Το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, 5η έκδοση (DSM-5), κατατάσσει την κλεπτομανία στην ίδια ομάδα και περιγράφει τα ίδια κεντρικά γνωρίσματα. Προσθέτει ότι η κλοπή δεν γίνεται για να εκφραστεί θυμός ή εκδίκηση, ούτε ως απάντηση σε παραληρητική ιδέα ή ψευδαίσθηση.

Η διάγνωση δεν στηρίζεται απλώς στο ότι κάποιος έχει κλέψει. Μια μεμονωμένη κλοπή, ακόμη και μικρής αξίας, δεν σημαίνει κλεπτομανία. Εξετάζεται το συνολικό μοτίβο: τι προηγείται της πράξης, ποιο είναι το κίνητρο, πώς βιώνεται η παρόρμηση, τι ακολουθεί και αν η συμπεριφορά εξηγείται καλύτερα από κάποια άλλη κατάσταση. Τη διάγνωση τη θέτει ειδικός ψυχικής υγείας, έπειτα από κλινική αξιολόγηση. 

Σύμφωνα με μια πρόσφατη ερευνητική μελέτη, η κλεπτομανία θεωρείται σχετικά σπάνια, με εκτιμήσεις επικράτησης στον γενικό πληθυσμό από περίπου 0,3% έως 2,6%, ανάλογα με τη μελέτη. Αναφέρεται συχνότερα σε γυναίκες, με αναλογία περίπου τρία προς ένα, και αρχίζει συνήθως στην εφηβεία ή στην αρχή της ενήλικης ζωής. Ορισμένοι ερευνητές θεωρούν ότι υποδιαγιγνώσκεται: η ντροπή κρατά πολλούς μακριά από τη θεραπεία, και όσοι φτάνουν τελικά σε ειδικό το κάνουν λόγω νομικών προβλημάτων, πίεσης από την οικογένεια ή κάποιας άλλης ψυχικής δυσκολίας.

Χέρι που σταματά λίγο πριν αγγίξει ένα μικρό αντικείμενο σε ράφι
Η κλεπτομανία συνδέεται με μια επαναλαμβανόμενη παρόρμηση για κλοπή, ακόμη και όταν το αντικείμενο δεν έχει ιδιαίτερη αξία.

Όταν η παρόρμηση γίνεται ισχυρότερη από την απόφαση

Η εμπειρία μπορεί να αρχίζει πολύ πριν από τη στιγμή της κλοπής. Ένας άνθρωπος βρίσκεται σε ένα κατάστημα, βλέπει ένα αντικείμενο και αρχίζει να νιώθει μια εσωτερική ένταση. Δεν είναι απαραίτητα ότι το επιθυμεί. Γνωρίζει μάλιστα, κάποιες φορές, από πριν ότι αργότερα θα μετανιώσει.

Αυτό που οι άνθρωποι με κλεπτομανία δυσκολεύονται να εξηγήσουν, στους άλλους και στον εαυτό τους, είναι ακριβώς αυτό: ότι δεν ήθελαν το αντικείμενο. Η εξήγηση «το χρειαζόμουν» θα ήταν πιο εύκολη και πιο αποδεκτή. Η πραγματική τους εμπειρία ακούγεται παράλογη ακόμη και σε εκείνους. Το ίδιο το αντικείμενο το επιβεβαιώνει: όπως περιγράφεται κλινικά, συχνά δεν χρησιμοποιείται ποτέ. Μένει σε ένα συρτάρι, χαρίζεται, πετιέται ή επιστρέφεται κρυφά.

Σε μια θεραπευτική συνεδρία, ένας άνθρωπος περιγράφει σχεδόν με αμηχανία: «Δεν ξέρω γιατί το πήρα. Δεν το ήθελα». Καθώς το λέει, χαμηλώνει για λίγο το βλέμμα και τρίβει νευρικά τον αντίχειρα με τον δείκτη. Δεν προσπαθεί να δικαιολογήσει την πράξη. Μοιάζει περισσότερο να προσπαθεί να την καταλάβει και ο ίδιος.

Η κλινική γλώσσα την ονομάζει εγω-δυστονική συμπεριφορά: μια πράξη ξένη προς την εικόνα που το άτομο έχει για τον εαυτό του, που του προκαλεί σημαντική δυσφορία. Εδώ αρκεί να σταθούμε σε κάτι απλό: η πράξη και η επιθυμία δεν ταυτίζονται.

Ο κύκλος της κλεπτομανίας

Δεν βιώνουν όλοι οι άνθρωποι την κλεπτομανία με τον ίδιο τρόπο. Περιγράφεται, ωστόσο, μια αλληλουχία: η εσωτερική ένταση αυξάνεται όσο πλησιάζει η στιγμή της κλοπής, και η πράξη φέρνει προσωρινή εκτόνωση.

Η ανακούφιση δεν κρατά. Αργότερα, έρχονται η ενοχή και η ντροπή, μαζί με τον φόβο των συνεπειών και την απογοήτευση για τον εαυτό.

Εδώ βρίσκεται η παγίδα: η προσωρινή εκτόνωση μπορεί να συνδέσει την πράξη ακόμη πιο στενά με την ανακούφιση από μια δυσάρεστη εσωτερική κατάσταση. Για να αλλάξει κάτι, δεν αρκεί η συμβουλή «μην το κάνεις»· πρέπει να γίνει κατανοητός ολόκληρος ο κύκλος.

Η ίδια μελέτη εξέτασε τη διαταραχή κατά μήκος ενός παρορμητικού-καταναγκαστικού φάσματος. Οι γυναίκες με κλεπτομανία μόνο είχαν υψηλές τιμές και στα δύο χαρακτηριστικά, ενώ όσες είχαν και διατροφική διαταραχή, με την κλεπτομανία δηλωμένη από τις ίδιες, ήταν πιο παρορμητικές. Οι συγγραφείς κατέληξαν ότι η κλεπτομανία δεν ανήκει καθαρά στη μία πλευρά του φάσματος, κάτι που ταιριάζει με μια εμπειρία που δεν είναι ίδια σε όλους.

Επαναλαμβανόμενες γραμμές κύματος στην υγρή άμμο, εικόνα ενός κύκλου έντασης και εκτόνωσης
Η κλεπτομανία μπορεί να ακολουθεί έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο έντασης, παρόρμησης, κλοπής και προσωρινής ανακούφισης.

Κλεπτομανία και απλή κλοπή: πού βρίσκεται η διαφορά

Η διάκριση στηρίζεται στο κίνητρο και στο συνολικό μοτίβο της συμπεριφοράς, όχι στην αξία του αντικειμένου. Στην κλεπτομανία, η κλοπή δεν αποσκοπεί πρωτίστως στο χρήμα ή σε κάτι που χρειάζεται το άτομο, και υπάρχει επαναλαμβανόμενη δυσκολία αντίστασης στην παρόρμηση. Όταν κυριαρχεί το όφελος, η ανάγκη ή το χρήμα, η εικόνα δεν ταιριάζει.

Ο προγραμματισμός από μόνος του δεν αποκλείει την κλεπτομανία. Η κλοπή, χωρίς να γίνει κανείς αντιληπτός, απαιτεί συνήθως σχεδιασμό, κάτι που οι ερευνητές θεωρούν ότι δείχνει πως η διαταραχή δεν είναι αμιγώς παρορμητική.

Ούτε κάθε κλοπή, χωρίς εμφανές οικονομικό όφελος, είναι κλεπτομανία. Η συμπεριφορά εμφανίζεται και μέσα σε άλλες καταστάσεις: ένα μανιακό επεισόδιο, μια διαταραχή διαγωγής ή αντικοινωνικής συμπεριφοράς, παραληρητικές ιδέες και ψευδαισθήσεις, χρήση ουσιών. Η ICD-11 προβλέπει ότι, όταν η κλοπή συμβαίνει μέσα σε μανιακό επεισόδιο ή σε διαταραχή διαγωγής, η κλεπτομανία δεν διαγιγνώσκεται ξεχωριστά, και το DSM-5 ζητά αντίστοιχα να αποκλειστούν η διαταραχή διαγωγής, το μανιακό επεισόδιο και η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας.

Σπανιότερα, η κλοπή έχει συνδεθεί με νευρολογικές καταστάσεις, όπως η κρανιοεγκεφαλική κάκωση, η επιληψία ή η μετωποκροταφική άνοια, κυρίως μέσα από περιγραφές περιστατικών. Η αξιολόγηση από ειδικό δεν περιορίζεται επομένως στο ψυχολογικό ιστορικό, αλλά εξετάζει και το ενδεχόμενο οργανικού αιτίου.

Η διαφορική διάγνωση έχει σημασία γιατί η ίδια συμπεριφορά μπορεί να έχει διαφορετική ψυχολογική λειτουργία σε διαφορετικούς ανθρώπους. Η ύπαρξη κάποιας άλλης δυσκολίας, όπως κατάθλιψης ή άγχους, δεν αποκλείει την κλεπτομανία, γιατί οι δύο συνυπάρχουν. Δεν είναι σωστό πάντως να αυτοδιαγνωστεί κάποιος ως «κλεπτομανής» επειδή έχει κλέψει ή επειδή νιώθει περιστασιακά την παρόρμηση να το κάνει.

Τι μπορεί να βρίσκεται πίσω από την παρόρμηση

Δεν υπάρχει μία μοναδική αιτία που να εξηγεί όλες τις περιπτώσεις. Έχουν μελετηθεί η παρορμητικότητα, η συναισθηματική ρύθμιση, οι μηχανισμοί ανταμοιβής και οι σχέσεις της κλεπτομανίας με άλλες ψυχικές διαταραχές.

Τρία διαφορετικά αντικείμενα που ρίχνουν την ίδια σκιά στον τοίχο, εικόνα μιας συμπεριφοράς με πολλές πιθανές αιτίες
Πίσω από μια παρόρμηση μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές συναισθηματικές και ψυχολογικές διεργασίες που δεν είναι άμεσα ορατές.

Χρειάζεται, επομένως, προσοχή απέναντι στις εύκολες ψυχολογικές εξηγήσεις. Δεν μπορούμε να πούμε ότι η κλεπτομανία «προκαλείται», γενικά, από ένα συγκεκριμένο παιδικό τραύμα, μια συγκεκριμένη σχέση ή μια συγκεκριμένη ασυνείδητη σύγκρουση. Μια υπόθεση που ταιριάζει σε έναν άνθρωπο δεν αποδεικνύεται για όλους.

Κλεπτομανία και άλλες ψυχικές δυσκολίες

Η κλεπτομανία συνυπάρχει συχνά με άλλες δυσκολίες. Στη βιβλιογραφία έχουν αναφερθεί διαταραχές διάθεσης, αγχώδεις διαταραχές, διαταραχές χρήσης ουσιών, διατροφικές διαταραχές και άλλες διαταραχές ελέγχου των παρορμήσεων. Αυτό έχει πρακτική σημασία: ο άνθρωπος ζητά βοήθεια για την κατάθλιψη ή το άγχος που έχει ενταθεί, και η κλεπτομανία έρχεται δεύτερη.

Σε μια θεραπεία, η κλεπτομανία δεν είναι πάντα το πρώτο που αναφέρεται. Μπορεί να περιμένει αρκετές συνεδρίες, πίσω από ένα άλλο θέμα, μέχρι να υπάρξει αρκετή ασφάλεια για να ειπωθεί. Όταν ειπωθεί, αυτό δεν σημαίνει ότι ο θεραπευτής «ανακάλυψε την αλήθεια». Σημαίνει ότι κάτι που έμενε κρυφό βρήκε χώρο να εκφρασθεί.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ζητήσει κάποιος βοήθεια;

Η ντροπή είναι συχνά το μεγαλύτερο εμπόδιο. Ο άνθρωπος μπορεί να φοβάται ότι θα χαρακτηριστεί ανήθικος ή απλώς «κλέφτης», και γι᾽ αυτό να κρύβει τη συμπεριφορά του ακόμη και από όσους εμπιστεύεται.

Ο φόβος αφορά λιγότερο τις συνέπειες και περισσότερο το βλέμμα του άλλου: τι θα δει σε έναν άνθρωπο που μέχρι τώρα τον θεωρούσε αξιοπρεπή, και αν ό,τι θα βλέπει στο εξής θα είναι μόνο η πράξη. Παρόμοια ντροπή συναντάμε και σε άλλες συμπεριφορές που οι άλλοι κρίνουν πρώτα ηθικά και μετά ψυχολογικά, όπως η μυθομανία.

Η θεραπεία δεν αγνοεί τις συνέπειες της συμπεριφοράς και δεν δικαιολογεί την κλοπή. Δίνει χώρο ώστε ο άνθρωπος να εξετάσει τι συμβαίνει, χωρίς να μετατρέψει μία συμπεριφορά σε ολόκληρη την ταυτότητά του.

Πώς αντιμετωπίζεται η κλεπτομανία;

Η θεραπεία εξατομικεύεται και λαμβάνει υπόψη τόσο την κλεπτομανία όσο και όποιες δυσκολίες τη συνοδεύουν. Οι ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις μπορούν να βοηθήσουν τον άνθρωπο να αναγνωρίσει τι προηγείται της παρόρμησης, να ρυθμίζει καλύτερα τα συναισθήματά του και να βρει άλλους τρόπους να διαχειρίζεται την εσωτερική του ένταση.

Μισάνοιχτη πόρτα σε σκοτεινό διάδρομο, με μια λεπτή λωρίδα φωτός στο πάτωμα.
Η αντιμετώπιση της κλεπτομανίας μπορεί να ανοίξει έναν διαφορετικό δρόμο απέναντι στην παρόρμηση και τη δυσφορία.

Η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία είναι η πιο διαδεδομένη. Επειδή η κλεπτομανία φέρει και καταναγκαστικά χαρακτηριστικά, οι συγγραφείς της μελέτης του 2025 προτείνουν να εξεταστεί ο συνδυασμός της με τεχνικές που χρησιμοποιούνται στην ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, όπως η έκθεση με πρόληψη της αντίδρασης. Πρόκειται για πρόταση προς διερεύνηση και όχι για καθιερωμένη θεραπευτική οδηγία.

Η φαρμακευτική αγωγή μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να εξεταστεί από ψυχίατρο, ιδίως όταν συνυπάρχουν άλλες διαταραχές. Δεν υπάρχει καθιερωμένο φάρμακο πρώτης επιλογής: μια συστηματική ανασκόπηση τυχαιοποιημένων μελετών κατέληξε ότι δεν υπάρχουν ακόμη τεκμηριωμένες θεραπευτικές συστάσεις για τις διαταραχές ελέγχου των παρορμήσεων, στις οποίες ανήκει η κλεπτομανία.

Μία από τις λίγες ελεγχόμενες μελέτες αφορά τη ναλτρεξόνη, φάρμακο που χρησιμοποιείται και στις εξαρτήσεις. Σε οκτώ εβδομάδες, με 25 συμμετέχοντες, μείωσε περισσότερο από το εικονικό φάρμακο τις παρορμήσεις και την κλοπή. Το δείγμα όμως είναι μικρό, και το εύρημα δείχνει κατεύθυνση για έρευνα χωρίς να αποτελεί οριστική λύση. Η ναλτρεξόνη απαιτεί πάντα ιατρική παρακολούθηση.

Η ψυχοδυναμική ματιά: τι σημαίνει η πράξη για αυτόν τον άνθρωπο;

Υπάρχει μια εύκολη παγίδα: να θεωρήσουμε ότι κάθε κλοπή κρύβει ένα συγκεκριμένο συμβολικό νόημα. Η ψυχοδυναμική προσέγγιση μπορεί να ξεκινήσει από ένα ερώτημα χωρίς προδιαγεγραμμένη απάντηση: τι συμβαίνει μέσα σε αυτόν τον άνθρωπο λίγο πριν εμφανιστεί η παρόρμηση;

Από τη σκοπιά της ρύθμισης του συναισθήματος, το ερώτημα γίνεται πιο συγκεκριμένο. Τι αισθάνεται ο άνθρωπος και τι του είναι δύσκολο να αντέξει εκείνη τη στιγμή; Πώς βιώνει την επιθυμία και την απαγόρευση, και πώς συνδέονται η ένταση, ο έλεγχος, η ενοχή και η ανακούφιση με τη δική του ιστορία;

Μια ιδέα που αξίζει να διερευνηθεί είναι αν η παρόρμηση εμφανίζεται συχνότερα τις στιγμές που ένα συναίσθημα ή μια εσωτερική κατάσταση γίνεται πολύ δύσκολο να αντέξει ο άνθρωπος. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, η πράξη ίσως λειτουργεί ως τρόπος ρύθμισης μιας εσωτερικής κατάστασης που δεν έχει βρει άλλον τρόπο να αναγνωριστεί και να εκφραστεί. Η έρευνα δείχνει προς την ίδια κατεύθυνση: στη μελέτη του 2025 οι γυναίκες με κλεπτομανία είχαν υψηλή τάση να ενεργούν βιαστικά μέσα σε έντονα συναισθήματα, ευχάριστα ή δυσάρεστα, και οι συγγραφείς θεωρούν ότι η πράξη μπορεί να λειτουργεί ως τρόπος αντιμετώπισης συναισθηματικών καταστάσεων. Παραμένει, ωστόσο, υπόθεση και όχι εύρημα που ισχύει για όλους.

Στενό άνοιγμα ανάμεσα σε δύο πέτρινες επιφάνειες, από όπου περνά φως
Πίσω από την πράξη μπορεί να υπάρχει ένας ψυχικός χώρος όπου συναισθήματα, ανάγκες και συγκρούσεις δύσκολα βρίσκουν λόγια.

Η θεραπεία δεν χρειάζεται να αποφασίσει εκ των προτέρων τι «σημαίνει» η κλοπή. Χρειάζεται να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε ο ίδιος ο άνθρωπος να αρχίσει να καταλαβαίνει τι συμβαίνει μέσα του.

Μπορεί η κλεπτομανία να αντιμετωπιστεί;

Ναι, μπορεί να αντιμετωπιστεί θεραπευτικά, με ρεαλισμό όμως. Τα διαθέσιμα δεδομένα δεν επιτρέπουν να υποσχεθούμε μία θεραπεία που θα λειτουργήσει σε όλους. Στη μελέτη του 2025, δεκατρείς γυναίκες έλαβαν θεραπεία ειδικά για την κλεπτομανία, με δεκαέξι εβδομαδιαίες συνεδρίες γνωσιακής-συμπεριφορικής θεραπείας. Οι εννέα διέκοψαν και στις περισσότερες η έκβαση ήταν δυσμενής, δηλαδή υποτροπή, μη ύφεση ή διακοπή. Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι πολλοί άνθρωποι φτάνουν στη θεραπεία λόγω εξωτερικής πίεσης, κάτι που μπορεί να επηρεάζει τη συνέχισή της. Το δείγμα είναι μικρό και τα ευρήματα δεν γενικεύονται, δείχνουν όμως πόσο σύνθετη είναι η διαταραχή.

Ο στόχος ξεπερνά το να σταματήσει η κλοπή. Αφορά μεγαλύτερη ελευθερία απέναντι στην παρόρμηση: να καταλαβαίνει ο άνθρωπος νωρίτερα τι συμβαίνει, να αντέχει την εσωτερική ένταση χωρίς να χρειάζεται να την εκτονώσει με τον ίδιο τρόπο, αλλά να βρίσκει άλλους τρόπους ρύθμισης. Η ικανότητα να παρατηρεί κανείς τι συμβαίνει μέσα του, πριν γίνει πράξη, συγγενεύει με αυτό που η ψυχανάλυση περιγράφει ως νοητικοποίηση.

Κάπου ανάμεσα στην παρόρμηση και στην πράξη υπάρχει ένας μικρός, αρχικά σχεδόν ανεπαίσθητος χώρος. Η θεραπεία προσπαθεί να τον διευρύνει. Εκεί μπορεί να εμφανιστεί κάτι που πριν έμοιαζε αδύνατο: η δυνατότητα να επιλέξει.

Πότε αξίζει να ζητηθεί βοήθεια

Αξίζει να ζητηθεί βοήθεια από ψυχίατρο ή ψυχολόγο όταν οι παρορμήσεις επανέρχονται, όταν η συμπεριφορά προκαλεί έντονη ένταση ή ντροπή, όταν επηρεάζει τις σχέσεις και την καθημερινότητα ή όταν υπάρχει κίνδυνος νομικών συνεπειών. Δεν χρειάζεται να έχει προηγηθεί βεβαιότητα για τη διάγνωση. Η αξιολόγηση γίνεται ακριβώς για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα.

Η διάγνωση δεν προδικάζει πώς θα κριθεί μια υπόθεση στη δικαιοσύνη. Αν υπάρχει εκκρεμότητα, χρειάζεται και νομική συμβουλή.

Αν η ντροπή ή η απελπισία φτάσουν σε σκέψεις να τελειώσει η ζωή, η Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία 1018 λειτουργεί όλο το 24ωρο και η Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης 10306 είναι επίσης διαθέσιμη. Σε άμεσο κίνδυνο, καλέστε το 112.

Συχνές ερωτήσεις

Τι είναι η κλεπτομανία;

Είναι διαταραχή ελέγχου των παρορμήσεων, με επαναλαμβανόμενη δυσκολία αντίστασης στην παρόρμηση να κλέψει κάποιος αντικείμενα που δεν αποκτά για προσωπική χρήση ή οικονομικό όφελος.

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην κλεπτομανία και την απλή κλοπή;

Η διαφορά βρίσκεται στο κίνητρο και στο συνολικό μοτίβο. Στην κλεπτομανία κυριαρχεί η δυσκολία ελέγχου της παρόρμησης, ενώ στην κλοπή για χρήματα ή για άλλο σαφές όφελος το κίνητρο είναι διαφορετικό.

Πόσο συχνή είναι η κλεπτομανία και σε ποιον εμφανίζεται;

Θεωρείται σχετικά σπάνια, με εκτιμήσεις από περίπου 0,3% έως 2,6% του γενικού πληθυσμού. Αναφέρεται συχνότερα σε γυναίκες και αρχίζει συνήθως στην εφηβεία ή στην αρχή της ενήλικης ζωής.

Γιατί κάποιος κλέβει πράγματα που δεν χρειάζεται;

Στην κλεπτομανία η πράξη συνδέεται περισσότερο με την παρόρμηση και την εσωτερική ένταση παρά με την ανάγκη για το αντικείμενο. Δεν υπάρχει μία αιτία που να εξηγεί όλες τις περιπτώσεις.

Πώς αντιμετωπίζεται η κλεπτομανία;

Η αντιμετώπιση εξατομικεύεται και μπορεί να περιλαμβάνει ψυχοθεραπεία και, όταν χρειάζεται, ψυχιατρική αξιολόγηση για φαρμακευτική αγωγή.

Μπορεί κάποιος με κλεπτομανία να ζητήσει βοήθεια χωρίς να κριθεί;

Ναι. Η ντροπή δυσκολεύει συχνά την αναζήτηση βοήθειας, όμως η θεραπεία έχει ως στόχο να κατανοηθεί το μοτίβο, να μειωθεί η επανάληψή του και να αποκτήσει το άτομο περισσότερο έλεγχο, και δεν επιδιώκει να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά.

Σάββας Ν. Σαλπιστής

Σάββας Ν. Σαλπιστής, M.Sc. Ph.D.

Κλινικός Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Στοκχόλμης ενηλίκων και παίδων. Διπλωματούχος Ψυχοθεραπευτής Βασιλικού Ιατροχειρουργικού Ινστιτούτου Karolinska Στοκχόλμης.

Κάθε δυσκολία κρύβει μέσα της την προοπτική μιας νέας αρχής. Αν νιώθετε ότι οι σκέψεις σας σας βαραίνουν, είμαι εδώ για να τις μοιραστούμε και να βρούμε μαζί τη δική σας εσωτερική ισορροπία.

Προτεινόμενα άθρα

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *