Ανάγκη για αποδοχή: Γιατί θέλουμε διαρκώς επιβεβαίωση

Αποδοχή και επιβεβαίωση, οξυγόνο της ψυχής. Είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους διοχετεύεται σε μια συνεχή προσπάθεια είσπραξης του θαυμασμού και της αποδοχής των άλλων. Για τα άτομα αυτά, οι άλλοι λειτουργούν ως ο καθρέφτης της προσωπικής τους αξίας. Αυτός ο καθρέφτης τους λέει αν και κατά πόσο καλοί, αποδεκτοί, άξιοι, αγαπητοί ή ωραίοι είναι Η εικόνα που έχουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους είναι, στην ουσία, μονίμως αρνητική και ενεργοποιείται ακόμα και στην παραμικρότερη ματαίωση. Για το λόγο αυτό, δεν είναι σε θέση να αντισταθμίσουν την οποιαδήποτε αίσθηση προσωπικής ανεπάρκειας που ενεργοποιείται εντός τους.

Όλοι μας αποζητούμε -και χαιρόμαστε όταν τα εισπράττουμε- την εκτίμηση, το θαυμασμό και τη συμπάθεια των άλλων, και αυτό είναι κάτι το απόλυτα φυσιολογικό. Όταν, όμως, αυτή η επιθυμία επιβεβαίωσης μετατρέπεται σε ανάγκη -και μάλιστα συνεχή και με υψηλό «αντίτιμο»- τότε μπορεί να νιώσουμε υπερβολικά ευάλωτοι ή ακόμα και να καταρρεύσουμε, αν δεν την εισπράξουμε. Στην ουσία, χάνουμε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του εαυτού μας, την αυτοεκτίμησή μας. Το εναποθέτουμε σε έναν άλλον, του οποίου την εκτίμηση πρέπει οπωσδήποτε να εισπράξουμε και, μαζί με αυτά, και το χαμένο κομμάτι του εαυτού μας που αντιπροσωπεύει την αυτοεκτίμησή μας.

Η ψυχολογία πίσω από την ανάγκη για επιβεβαίωση

Μία ζωή με τέτοιους όρους είναι ένας Γολγοθάς ανυπέρβλητος, με ελάχιστη πραγματική χαρά και ηρεμία. Στο τέλος, δεν είμαστε σίγουροι ούτε για τα πραγματικά αισθήματα, αλλά ούτε και για τα πραγματικά μας «θέλω». Έχουμε αναπτύξει έναν «ψευδή εαυτό» που αντιπροσωπεύει, σχεδόν αποκλειστικά, όλα όσα πιστεύουμε πως οι άλλοι προσδοκούν από εμάς. Αυτό που, επίσης, συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πως προσελκύουμε δίπλα μας άτομα που έχουν ανάγκη να ελέγχουν/εξουσιάζουν με κάθε ευκαιρία τη σχέση τους με τους άλλους, και έτσι η ματαίωσή μας να είναι προδιαγεγραμμένη και συνεχώς ανακυκλούμενη…

Αν το καλοσκεφθούμε, όταν λειτουργούμε έτσι, θυμίζουμε τους πολιτικούς που απεχθανόμαστε. Κι εκείνοι λένε σχεδόν πάντα όσα θα τους κάνουν αρεστούς και αποδεκτούς, αντί για την αλήθεια. Λένε διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές ομάδες ανθρώπων και παίζουν διάφορους ρόλους κατά περίπτωση. Έτσι, δεν είναι σχεδόν ποτέ ο αληθινός τους εαυτός. Την πρακτική αυτή την αναγνωρίζουμε εύκολα στους πολιτικούς, όχι όμως και στον ίδιο μας τον εαυτό…..

Αν νιώθετε ότι η διαρκής ανάγκη για επιβεβαίωση σας εγκλωβίζει, η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει. Κλείστε μια συνεδρία με Ψυχολόγο Online.

Πώς χτίζεται η αυτοεκτίμηση και η επιβεβαίωση στα παιδιά

Κάθε παιδί έχει ανάγκη την αποδοχή και επιβεβαίωση των σημαντικών προσώπων του, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια της ζωής του. Συνήθως, αυτή την αποδοχή την εισπράττει. Σε αρκετές περιπτώσεις, όμως, η αποδοχή και η αγάπη αυτή απαιτούν ανταλλάγματα. Προϋποθέτουν τον συντονισμό του παιδιού στα «θέλω» των σημαντικών αυτών προσώπων. Η αυτοεκτίμησή μας αρχίζει να κτίζεται από την πρώτη μέρα της ζωής μας. Παράλληλα, η ανάγκη για αποδοχή και επιβεβαίωση δεν πρέπει να συγχέεται με την αναζήτηση της αγάπης. Η αποτροπή αυτής της συνεχούς ανάγκης σε έναν ενήλικα εξασφαλίζεται από την αρχή της ζωής.Απαιτείται ένα περίσσευμα αποδοχής και επιβεβαίωσης, ΧΩΡΙΣ όρους, ανταλλάγματα και αμφισβητήσεις.

Δυστυχώς, η κουλτούρα μας καλλιεργεί στα παιδιά την ανάγκη να εμπιστεύονται πολύ περισσότερο τους άλλους, παρά τον ίδιο τους τον εαυτό. Οι γονείς αποφασίζουν για το τι θα φάνε, τι θα φορέσουν, με ποια παιδιά θα παίξουν, πώς θα είναι το δωμάτιό τους κ.τ.λ.

– «Τι να φορέσω μαμά;»

– «Ό,τι θέλεις, παιδί μου»

– «Σου αρέσει αυτό, μαμά;»

– «Μα δεν πάει αυτό με το φουστανάκι σου»…

Η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης ξεκινά με το να εμπιστευτούμε ξανά τον εαυτό μας. Επικοινωνήστε μαζί μου για δια ζώσης ραντεβού στο γραφείο.

Η υπερπροστασία και η ανάγκη για εξωτερική επιβεβαίωση

Όταν το παιδί είναι μικρό, έχει ανάγκη να δοκιμάσει τον εαυτό του και τις δυνατότητές του. Αν υπερπροστατεύεται ή εισπράττει σχόλια του τύπου «Δεν μπορείς, είσαι μικρός» ή «Βιάζομαι, έλα να σου βάλω εγώ τα παπούτσια», η σπίθα της αυτοεκτίμησης μπορεί να σβήσει. Το παιδί παύει σταδιακά να εμπιστεύεται τον εαυτό του. Σταματά να τον εκτιμά για αυτό που πραγματικά είναι και αρχίζει να εμπιστεύεται τις εκάστοτε έξωθεν «αυθεντίες»..

Ως γονείς, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η αποδοχή προς το παιδί —και κάθε άνθρωπο— πρέπει να δίνεται απλόχερα και αβίαστα. Δεν πρέπει να λειτουργεί μόνο ως ανταμοιβή μιας συμπεριφοράς που εμείς επιθυμούμε…

Και όπως γράφει ο Kahlil Gibran σε ένα ποίημά του, αναφορικά με τα παιδιά που χρησιμοποιούνται -έστω και μη εσκεμμένα- από τους γονείς τους ως κτήμα τους:

«Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου.

Είναι γιοί και θυγατέρες της Ζωής που λαχταρούν να τη συναντήσουν.

Έρχονται μέσα από εσένα, αλλά όχι από εσένα.

Και παρόλο που είναι μαζί σου, δεν σου ανήκουν».

Αναζητάτε την πραγματική αποδοχή μακριά από τους όρους των άλλων; Κάντε το πρώτο βήμα. Δείτε τις επιλογές επικοινωνίας και συνεδριών.