Ερωτική απογοήτευση και εγκατάλειψη: Πώς να τη διαχειριστείτε

Ερωτική απογοήτευση και εγκατάλειψη: γενικά

Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, κάποια στιγμή στη ζωή τους, βιώνουν την εμπειρία της ερωτικής απογοήτευσης, του χωρισμού και της εγκατάλειψης Ο τρόπος, όμως, που βιώνουμε μια τέτοια κατάσταση διαφέρει από άτομο σε άτομο. Οι περισσότεροι έχουν μια αίσθηση απώλειας και έντονης λύπης. Συχνά βιώνουν αντιφατικά συναισθήματα ή μια αίσθηση σοκ, ειδικά αν μια τέτοια εξέλιξη ήταν απρόσμενη. Πολλοί κλαίνε ασταμάτητα, ουρλιάζουν από απόγνωση και οργή και άλλοι πάλι κλείνονται στον εαυτό τους, μη θέλοντας να μιλήσουν με κανέναν.

Μια εγκατάλειψη είναι πάντα επώδυνη, ακόμα και αν δεν είμαστε ιδιαίτερα ερωτευμένοι.Όποιος εγκαταλείπεται και δεν νιώθει έστω και λίγο άσχημα, τότε είτε δεν αισθάνεται το παραμικρό για το ταίρι του. Ενδέχεται όμως και να πνίγει τα επώδυνα συναισθήματά του επειδή δεν τα αντέχει. Χρειάζεται χρόνο πριν επιτρέψει στον εαυτό του να αρχίσει σιγά-σιγά να τα βιώνει.

Μερικές φορές, μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι που θέλουμε να βάλουμε τέλος στη σχέση αλλά να διστάζουμε για διάφορους λόγου. ςΣτην περίπτωση αυτή, η ανακοίνωση του άλλου μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά. Μας απαλλάσσει από την ευθύνη μιας τέτοιας απόφασης ή από τις όποιες ενοχές μας.

Υπάρχουν φορές που, ενώ θέλουμε να χωρίσουμε, νιώθουμε πανικό αν ο άλλος μας προλάβει. Αυτό συμβαίνει συχνά με πρόσωπα που θεωρούμε δεδομένα.Σε μια τέτοια περίπτωση, ο πανικός οφείλεται σε κάποιο παλαιό δικό μας βίωμα. Αυτό ενεργοποιείται με αφορμή τον συγκεκριμένο χωρισμό και τον τρόπο με τον οποίο γίνεται.

Είναι καλό να έχουμε πάντα υπόψη πως ένας χωρισμός μπορεί να είναι το χειρότερο αλλά ίσως και το καλύτερο που θα μπορούσε να μας συμβεί.

Αποδοχή των συναισθημάτων μετά από μια ερωτική απογοήτευση

Ένα πρώτο και αποφασιστικό βήμα μετά από μια ερωτική απογοήτευση είναι η αποδοχή των όσων νιώθουμε. Έτσι αρχίζει να δημιουργείται μια τάξη μέσα μας. Είναι πολύ σημαντικό να αποδεχθούμε πως νιώθουμε ανήμποροι, μόνοι, εγκαταλειμμένοι και πως ο άλλος θέλει να συνεχίσει τη ζωή του χωρίς εμάς. Θα πρέπει να μείνουμε στα δύσκολα συναισθήματά μας, να τα αφουγκρασθούμε και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αρχίσει να τα βιώνει σιγά-σιγά. Αντιμετωπίστε τα ως το αποτέλεσμα μιας πληγής μέσα σας. Αυτή η πληγή πονά και χρειάζεται καλή φροντίδα για να μπορέσει να γιάνει.Όσο αναμασάμε τα γεγονότα χωρίς αποδοχή, ο πόνος γίνεται μεγαλύτερος. Είναι σαν να σκαλίζουμε την πληγή μας αντί να τη φροντίζουμε προσεκτικά.

Πέραν της αποδοχής των επώδυνων συναισθημάτων μας, θα πρέπει, επίσης, να μην αξιολογούμε ή κατακρίνουμε τα όσα νιώθουμε. Για παράδειγμα, ενώ κάποιος πονά, να λέει στον εαυτό του: «Είμαι χαζός που αισθάνομαι τόσο άσχημα, δεν αξίζει τον κόπο. Δεν πρέπει να δείξω το πόσο έχω πληγωθεί, να αποχωρίσω με το κεφάλι ψηλά και σαν να μην έχει συμβεί κάτι το ιδιαίτερο». Λειτουργώντας με τον τρόπο αυτόν, όχι μόνο δεν δίνουμε στον εαυτό μας τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με τα συναισθήματα που διακινούνται εντός του ούτως ή άλλως -και άρα να τα επεξεργασθεί και σιγά-σιγά ώστε να τα ξεπεράσει- αλλά είναι σαν να τον κατακρίνουμε και να τον υποτιμούμε για αυτά τα τόσο φυσιολογικά που νιώθει.

Η διαχείριση της απώλειας είναι μια προσωπική διαδρομή που δεν χρειάζεται να τη διανύσετε μόνοι. Αν νιώθετε ότι ο πόνος σας υπερβαίνει, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για μια online συνεδρία ή να προγραμματίσετε μια συνάντηση δια ζώσης στο γραφείο.

Αναζήτηση μιας ισορροπίας ανάμεσα σε αποδοχή και αυτοπροστασία

Είναι αδύνατον να πνίξουμε τον πόνο ενός ανεπιθύμητου χωρισμού χωρίς σοβαρό ψυχικό κόστος. Μια τέτοια προσπάθεια επιφέρει συχνά αρνητικές συνέπειες στη ζωή μας. Στο βαθμό που αποδεχόμαστε τα συναισθήματά μας, όσο επώδυνα και αν είναι, αποδεχόμαστε και το ότι είμαστε άνθρωποι, πως ζούμε, πως μπορούμε να αγαπάμε και πως είμαστε ευάλωτοι όταν υπάρχει σοβαρός λόγος. Τις περισσότερες φορές, εμείς οι ίδιοι είμαστε που μετατρέπουμε, άθελά μας, τον πόνο μας σε αληθινό μαρτύριο, κατηγορώντας τον εαυτό μας για τα όσα νιώθει. Αυτό ακριβώς είναι που μπορούμε να αλλάξουμε.

Είναι σημαντικό να μπορέσουμε να βρούμε μια ισορροπία ανάμεσα στην αποδοχή των συναισθημάτων μας και στην καλή φροντίδα του εαυτού μας. Αυτά τα δύο θα πρέπει να γίνονται ταυτόχρονα και όχι είτε το ένα είτε το άλλο. Το πρώτο βήμα είναι να περιγράψουμε τα συναισθήματά μας στον εαυτό μας. Τους δίνουμε το όνομα που τους αντιστοιχεί ή τα καταγράφουμε σε ένα τετράδιο. Το δεύτερο βήμα είναι η αυτοφροντίδα. Συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας όπως θα κάναμε σε ένα πολύ αγαπημένο μας πρόσωπο.

Προσπαθούμε να συνεχίσουμε τις δραστηριότητες που μας έδιναν χαρά πριν τον χωρισμό. Το κάνουμε χωρίς την πίεση να νιώσουμε αμέσως καλά ή στον ίδιο βαθμό όπως παλαιότερα. Σημασία έχει να μπορέσουμε να νιώσουμε έστω και λίγο καλύτερα.

Σκοπός είναι να αποφύγουμε τη συνεχή αναμόχλευση των γεγονότων. Αυτή η τάση επιδεινώνει τη διάθεσή μας. Συνήθως οδηγεί στην ενοχοποίηση του εαυτού μας για όσα κάναμε ή νιώσαμε.Τα συναισθήματά μας είναι σαν την κινούμενη άμμο. Όσο περισσότερο αντιστεκόμαστε σε αυτά τόσο βαθύτερα βουλιάζουμε μέσα τους, χάνοντας τον ορίζοντα της ζωής και τη δυνατότητα να νιώσουμε σταδιακά καλύτερα.

Πώς η ερωτική απογοήτευση ενεργοποιεί παλιά τραύματα

Όπως κάθε κρίση, έτσι και ένας χωρισμός ενεργοποιεί συναισθήματα παλαιότερων ανάλογων εμπειριών -ιδιαίτερα αυτών που ποτέ δεν καταφέραμε ή που δεν είχαμε τη δυνατότητα να ξεπεράσουμε- τα οποία χρωματίζουν με την ιδιαίτερη χροιά τους και τον παρόντα χωρισμό. Οι περισσότεροι από εμάς δεν το αντιλαμβάνονται, με αποτέλεσμα η μεν σύγχυση να γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, η δε δυνατότητα μιας αποτελεσματικής αντιμετώπισης της κρίσης αυτής σημαντικά μικρότερη.

Κάθε κρίση, όμως, δίνει την ευκαιρία διευθέτησης ακόμα και παλαιότερων τραυματικών εμπειριών, αρκεί να θέλουμε να δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία αυτή. Μια ψυχοθεραπευτική δουλειά μπορεί να οδηγήσει στην οριστική αποκατάσταση ανάλογων εκκρεμοτήτων εντός μας.

Γιατί η ερωτική απογοήτευση ξεπερνιέται σταδιακά

Όσο και αν πονάμε μετά από ένα χωρισμό, τα πράγματα βελτιώνονται σταδιακά, παρόλο που δεν πιστεύουμε πως κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί, όταν η θλίψη, η απόγνωση και ο πόνος είναι δυσβάσταχτα. Η συζήτηση, για το πως νιώθουμε, με κάποιο πρόσωπο της εμπιστοσύνης μας (φίλο, συγγενή ή γονιό) βοηθά πάντα.

Εάν, όμως, περάσουν αρκετοί μήνες (περισσότεροι από έξι περίπου) και η διάθεσή μας δεν βελτιώνεται, τότε θα πρέπει να απευθυνθούμε σε κάποιον ειδικό της ψυχικής υγείας.

Είναι σημαντικό να έχουμε υπόψη

• Δεν μετατρεπόμαστε αυτόματα σε λιγότερο άξια άτομα λόγω μιας ερωτικής απογοήτευσης και επειδή κάποιος μας εγκατέλειψε.
• Διατηρούμε επαφή με τα επώδυνα συναισθήματά μας και τα βιώνουμε όσο είναι δυνατόν αμεσότερα, προσπαθώντας, ταυτόχρονα, να κάνουμε και πράγματα ευχάριστα.
• Μιλάμε με άτομα της εμπιστοσύνης μας για τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας.
• Βοηθά, πάντα, και η καταγραφή τους σε κάποιο λεύκωμα/τετράδιο.
• Αποσύρουμε πράγματα και αποφεύγουμε καταστάσεις που μας υπενθυμίζουν το πρόσωπο που μας εγκατέλειψε και που μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα, π.χ. δώρα, φωτογραφίες, τηλεφωνικά νούμερα, face book, τραγούδια κ.ά.=

Η δημιουργία νέας σχέσης ως βάλσαμο ή σωσίβιο

Κάποιοι προσπαθούν να μετριάσουν την ερωτική απογοήτευση και τα δυσβάσταχτα αισθήματα απώλειας, μοναξιάς και αναξιότητας. Έτσι, προχωρούν σχεδόν άμεσα στη δημιουργία μιας νέας σχέσης. Αυτή παίζει στην ουσία τον ρόλο του βάλσαμου ή του σωσίβιου για τη δυστυχία που βιώνουν. Αυτό, όμως, δεν βοηθά. Αντίθετα, αδικεί τον Άλλον, που παίζει εν αγνοία του έναν ρόλο διαφορετικό από αυτόν που επιθυμεί. Αδικεί επίσης και το ίδιο το άτομο που κάνει αυτή την επιλογή. Η κίνηση αυτή αλλοτριώνει τον ψυχισμό του. Δεν του επιτρέπει να ξεπεράσει το δράμα που ζει και να νιώσει πραγματικά έτοιμος να σαλπάρει ξανά για ανοιχτές θάλασσες.

Μια τέτοιου είδους επιλογή είναι ταυτόσημη με το ξεγέλασμα ενός  μικρού παιδιού που σπαράζει επειδή έφυγε η μητέρα του, δίνοντάς του ένα γλειφιτζούρι. Με τον τρόπο αυτόν, ίσως σταματήσουμε πρόσκαιρα το κλάμα του. Στην ουσία, όμως, φιμώνουμε τα φυσιολογικά του συναισθήματα και το αποπροσανατολίζουμε. Δεν του δίνουμε την ευκαιρία να εξοικειωθεί σταδιακά με τις αναπόφευκτες καταστάσεις της ζωής. Στόχος είναι να αναπτύξει «ψυχικά αντισώματα». Μόνο έτσι δεν θα καταποντιστεί αργότερα, όταν θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει πολύ σοβαρότερες δυσκολίες.

Μην αφήνετε την ερωτική απογοήτευση να καθορίσει την αξία σας. Ζητήστε υποστήριξη σήμερα, είτε μέσω διαδικτυακής ψυχοθεραπείας είτε με ραντεβού στο γραφείο.

Πότε είμαστε έτοιμοι να ερωτευθούμε και πάλι;

Όταν ολοκληρωθεί η διεργασία πένθους εντός μας. Αυτό ποικίλει από άτομο σε άτομο. Εξαρτάται από την ψυχική ωριμότητα και την ένταση των συναισθημάτων για το πρόσωπο που τον/την εγκαταλείπει. Σημαντικό ρόλο παίζουν οι προηγούμενες εμπειρίες αποχωρισμού, από την παιδική ηλικία μέχρι σήμερα. Επίσης, μετράει η δεδομένη συγκυρία της ζωής. Για παράδειγμα, είναι δυσκολότερο αν συμπίπτει με έναν χωρισμό γονέων, μια απώλεια ή μια ρήξη με έναν φίλο.

Όταν είμαστε έτοιμοι να ερωτευθούμε ξανά, παρατηρούμε τους ανθρώπους γύρω μας. Κάποια στιγμή μπορεί να διαπιστώσουμε πως κάποιος φαίνεται ενδιαφέρον. Δεν πρόκειται απαραίτητα για κάποιον «θεό» που θα μας οδηγήσει σε έναν νέο παράδεισο. Όταν τα χρώματα της ζωής αρχίσουν σιγά-σιγά, και όχι απρόσμενα και εκτυφλωτικά, να ξεπροβάλλουν στον ορίζοντά μας.

Μπορεί να υπάρχει ακόμα πόνος για την προηγούμενή μας σχέση αλλά, παρόλ΄αυτά, να νιώθουμε πως υπάρχει μέσα μας πλέον θέση για νέα συναισθήματα και ενδεχομένως και για κάποιον Άλλον. Είναι, επίσης, πιθανό να υπάρχει φόβος για μια νέα ενδεχόμενη απογοήτευση. Αυτό είναι φυσικό. Δεν θα πρέπει , όμως, να κάνουμε πίσω, αν έχουμε αρχίσει μετά από αρκετό καιρό να νιώθουμε κάτι όμορφο για κάποιον Άλλον. Πρέπει να πάμε κόντρα στον φόβο μας. Ας υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πως το να αγαπάμε σημαίνει πως ΖΟΥΜΕ. Σημαίνει πως έχουμε «ξαναρχίσει» να ζούμε πραγματικά.

Επίλογος

Μια ερωτική απογοήτευση και ένας χωρισμός/αποχωρισμός είναι διαδικασίες που χρειάζεται πάντα το χρόνο τους για να ολοκληρωθούν.Όταν γίνει αυτό, βλέπουμε ό,τι συνέβη ως μια εμπειρία. Δεν καθορίζει πλέον την αξία μας ως άτομα ή ολόκληρη τη ζωή μας ως καλή ή κακή. Κάθε σημαντική εμπειρία μας σημαδεύει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Είναι καλό να τη βλέπουμε ως κάτι που μας διαμορφώνει θετικά. Μπορεί να μας τσακίζει στην αρχή, αλλά αποκαθιστά ελλείμματα και ασάφειες. Συνολικά, μας κάνει πιο δυνατούς και σίγουρους για το τι θέλουμε από τη ζωή.

Απόλυτα καλές ή αρνητικές εμπειρίες δεν υπάρχουν στη ζωή. Η αξιολόγησή τους είναι δύσκολη και μπορεί να γίνει μόνο μετά από καιρό. Το ίδιο ισχύει και για μία ερωτική απογοήτευση ή έναν χωρισμό. Μετά από καιρό, μπορεί να διαπιστώσουμε πως ήταν ίσως το καλύτερο που θα μπορούσε να μας είχε συμβεί στη μέχρι τότε ζωή μας.

Το μόνο για το οποίο μπορούμε να είμαστε απόλυτα βέβαιοι πως θα έχουμε σε όλη μας τη ζωή είναι ο Εαυτός μας. Για το λόγο αυτό, οφείλουμε να τον φροντίζουμε κατά πως του αξίζει!!!

Ο εαυτός σας αξίζει την καλύτερη φροντίδα, ειδικά στις δύσκολες στιγμές ενός χωρισμού. Είμαι εδώ για να σας βοηθήσω να μετατρέψετε αυτό το τέλος σε μια νέα αρχή. Επικοινωνήστε μαζί μου για συνεδρίες online ή για ψυχοθεραπεία δια ζώσης.

Σάββας Ν. Σαλπιστής, M.Sc. Ph.D.

Κλινικός Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Στοκχόλμης ενηλίκων και παίδων. Διπλωματούχος Ψυχοθεραπευτής Βασιλικού Ιατροχειρουργικού Ινστιτούτου Karolinska Στοκχόλμης.

Κάθε δυσκολία κρύβει μέσα της την προοπτική μιας νέας αρχής. Αν νιώθετε ότι οι σκέψεις σας σας βαραίνουν, είμαι εδώ για να τις μοιραστούμε και να βρούμε μαζί τη δική σας εσωτερική ισορροπία.

Προγραμματίστε τη συνάντησή μας στο γραφείο Ξεκινήστε την Online θεραπεία σας (από όπου κι αν βρίσκεστε)