Γραφείο

Γραφείο: Πατριάρχου Ιωακείμ 10, Θεσσαλονίκη (Αγία Σοφία,κέντρο)

«Ήξερα από το πρώτο δευτερόλεπτο ότι θα είναι ο άνθρωπός μου και ακουγόταν τρελό». Έτσι περιγράφουν κάποιοι τη στιγμή που γνώρισαν τον σύντροφό τους. Όποιος το λέει ξέρει ότι ακούγεται παράλογο, και όμως μιλά με βεβαιότητα.

Στο γραφείο ακούγονται συχνότερα δύο άλλες φράσεις: «Μας κόπηκαν τα πόδια» και «Ήταν σαν να γνωριζόμασταν από πάντα». Και οι τρεις μιλούν για τον κεραυνοβόλο έρωτα, δηλαδή για την ξαφνική και έντονη έλξη προς έναν άνθρωπο που μόλις γνωρίσαμε.

Στο «μας κόπηκαν τα πόδια» το σώμα αντιδρά πριν προλάβει η σκέψη. Στο «σαν να γνωριζόμασταν από πάντα» η οικειότητα προηγείται της γνωριμίας. Το ερώτημα είναι τι αναγνωρίζουμε πραγματικά εκείνη τη στιγμή και τι μένει όταν περάσει η πρώτη ένταση.

Ο κεραυνοβόλος έρωτας είναι η ξαφνική, έντονη έλξη προς κάποιον που μόλις γνωρίσαμε. Στην έρευνα των Zsok και συνεργατών (2017) συνδεόταν κυρίως με τη σωματική έλξη και όχι με συναισθήματα πάθους, οικειότητας ή δέσμευσης προς τον άλλον. Η ένταση του πρώτου συναισθήματος δεν δείχνει από μόνη της αν θα υπάρξει σχέση.

Τι συμβαίνει όταν ερωτευόμαστε με την πρώτη ματιά;

Συχνά η εμπειρία βιώνεται σαν κάτι που έγινε πριν προλάβουμε να σκεφτούμε. Προσέχουμε το πρόσωπο και τη φωνή του άλλου, και μια μικρή κίνησή του ή ένα βλέμμα του αποκτά ξαφνικά σημασία. Έπειτα η σκέψη γυρίζει ξανά και ξανά στην ίδια συνάντηση, ενώ η φαντασία συμπληρώνει όσα δεν γνωρίζουμε.

Η έρευνα έχει εξετάσει και το ίδιο το φαινόμενο. Οι Zsok και συνεργάτες (2017) μελέτησαν εμπειρίες κεραυνοβόλου έρωτα σε διαδικτυακή έρευνα και σε εργαστηριακό πείραμα. Η σωματική έλξη προέβλεπε σε μεγάλο βαθμό το αν κάποιος θα ανέφερε μια τέτοια εμπειρία, ενώ τα συναισθήματα πάθους, οικειότητας και δέσμευσης προς τον άλλον δεν ήταν αντίστοιχα έντονα. Οι ερευνητές κατέληξαν ότι πρόκειται για μια ισχυρή αρχική έλξη, που κάποιοι ονομάζουν έρωτα είτε τη στιγμή της συνάντησης είτε εκ των υστέρων.

Το εύρημα δεν ακυρώνει την εμπειρία. Μας βοηθά να ξεχωρίσουμε την ένταση του πρώτου συναισθήματος από όσα χρειάζονται για να χτιστεί μια σχέση. Η έλξη εμφανίζεται μέσα σε δευτερόλεπτα· η οικειότητα, η εμπιστοσύνη και η δέσμευση θέλουν χρόνο.

Ένα φωτεινό αστέρι σε έναστρο ουρανό πάνω από σκοτεινή οροσειρά με βιολετί ορίζοντα
Η λάμψη της πρώτης στιγμής δεν δείχνει ακόμη ποιος είναι ο άλλος.

Γιατί ο άλλος μάς φαίνεται τόσο οικείος;

Η πρώτη επαφή μοιάζει με επιστροφή σε κάτι γνώριμο. Αφού δεν έχουμε μάθει ακόμη σχεδόν τίποτα για τον άλλον, η οικειότητα πρέπει να προέρχεται από αλλού.

Κάθε άνθρωπος κουβαλά μνήμες και προσδοκίες από τις πρώτες του σχέσεις, και μέσα από αυτά βλέπει όσους συναντά σήμερα. Το βλέμμα του άλλου, ο τρόπος που μιλά, μια κίνηση του κεφαλιού μπορούν να μας θυμίσουν, χωρίς να το καταλάβουμε, μια παλιά εμπειρία φροντίδας ή επιθυμίας. Η ψυχανάλυση ονομάζει μεταβίβαση τη στροφή των συναισθημάτων μιας παλιάς σχέσης προς ένα νέο πρόσωπο. Αυτό που αναγνωρίζουμε τότε δεν είναι ο πραγματικός χαρακτήρας του άλλου, γιατί δεν τον ξέρουμε ακόμη. Είναι κάτι από τον δικό μας εσωτερικό κόσμο, που ενεργοποιείται στην παρουσία του.

Η αναγνώριση αυτή δεν κάνει την έλξη λιγότερο αληθινή. Κοιτάζοντας τον άλλον στην πρώτη συνάντηση, βλέπουμε ταυτόχρονα και όσα έχουν ξυπνήσει μέσα μας.

Ψυχική ετοιμότητα: Γιατί συμβαίνει ακριβώς εκείνη τη στιγμή;

Ο κεραυνοβόλος έρωτας δεν έρχεται πάντα όταν όλα πάνε καλά. Μπορεί να έχει προηγηθεί ένας χωρισμός, μια απώλεια, μια αποτυχία στη δουλειά, μια αλλαγή που κλόνισε την εικόνα που είχαμε για τον εαυτό μας ή ένα μακρύ διάστημα χωρίς επιθυμία και ελπίδα για μια νέα σχέση.

Καμία ψυχική κατάσταση δεν οδηγεί αναγκαστικά σε κεραυνοβόλο έρωτα. Η στιγμή της συνάντησης, όμως, επηρεάζει το νόημα που της δίνουμε. Όποιος έχει περάσει πολύ καιρό μόνος μπορεί να καταλάβει, μέσα από μια ξαφνική έλξη, πόσο του είχε λείψει η σύνδεση με κάποιον. Όποιος έχει απογοητευτεί πολλές φορές νιώθει ότι εμφανίστηκε επιτέλους μια άλλη δυνατότητα.

Ο W. R. D. Fairbairn υποστήριξε ότι ο άνθρωπος αναζητά πρωτίστως σχέση και όχι απλώς ικανοποίηση ενστίκτων. Αν δεχτούμε την ιδέα αυτή, ο κεραυνοβόλος έρωτας έρχεται να συναντήσει μια ανάγκη για σχέση που υπήρχε ήδη και αναζητούσε πρόσωπο.

Ο άλλος αρχίζει να μοιάζει με δεύτερη ευκαιρία, σαν κάποιος που θα μας βοηθήσει να νιώσουμε ξανά επιθυμία και ελπίδα. Ελπίζουμε να περάσουμε καλά μαζί του και, ταυτόχρονα, να ξαναβρούμε μέσα από αυτή τη γνωριμία μια πλευρά του εαυτού μας που είχαμε χάσει μέσα στις απογοητεύσεις.

Μια σταγόνα βροχής πέφτει σε ξερό, ραγισμένο κοκκινωπό χώμα και πιτσιλίζει νερό και σκόνη
Μια ανάγκη που περίμενε καιρό γίνεται ορατή όταν κάτι τη συναντά.

Μερικές φορές ερωτευόμαστε την εκδοχή του εαυτού που βιώνουμε δίπλα στον άλλον: ζωντανή και ανοιχτή σε κάτι καινούργιο. Η παρουσία του άλλου φαίνεται να μας επιστρέφει κάτι που είχαμε ξεχάσει.

Η συγκίνηση οφείλεται στον άλλον, αλλά και σε αυτό που ξυπνά μέσα μας. Το ζητούμενο είναι να αναγνωρίζουμε σταδιακά αυτή τη ζωντάνια ως δική μας, χωρίς να πιστεύουμε ότι εξαρτάται από έναν και μόνο άνθρωπο.

Εξιδανίκευση και προβολή: Ποιον άνθρωπο βλέπουμε πραγματικά;

Όταν ερωτευόμαστε κάποιον που μόλις γνωρίσαμε, ξέρουμε ελάχιστα γι’ αυτόν. Δεν ξέρουμε πώς φέρεται όταν θυμώνει ή όταν δυσκολεύεται, ούτε πώς είναι με τους ανθρώπους του. Κι όμως έχουμε ήδη σχηματίσει μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα. Η βεβαιότητα του «ήξερα από το πρώτο δευτερόλεπτο» στηρίζεται σε πολύ λίγα στοιχεία.

Αυτό το ονομάζουμε “εξιδανίκευση”: βλέπουμε, δηλαδή, τον άλλον μέσα από ένα υπερβολικά θετικό πρίσμα. Τα χαρακτηριστικά που μας ελκύουν αποκτούν μεγαλύτερο ειδικό βάρος, οι αντιφάσεις και οι αδυναμίες του μένουν στο περιθώριο, και τα κενά τα συμπληρώνουμε με όσα έχουμε ανάγκη να βρούμε σε κάποιον. Η εικόνα αυτή έχει και προστατευτική λειτουργία: όσο βλέπουμε τον άλλον μόνο καλό, δεν χρειάζεται να αντέξουμε την αμφιβολία και τον φόβο ότι θα μας απογοητεύσει.

Η προβολή είναι μια συγγενής διεργασία. Αποδίδουμε στον άλλον πλευρές του δικού μας εσωτερικού κόσμου που δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε ως δικές μας. Μπορεί, για παράδειγμα, να του αποδίδουμε μια βαθιά ανάγκη για οικειότητα, ενώ η ανάγκη αυτή είναι δική μας, ή να ερμηνεύουμε μια αμφίσημη συμπεριφορά ως απόρριψη, επειδή φοβόμαστε ήδη ότι θα απομακρυνθεί. Οι δύο διεργασίες συνυπάρχουν: η εξιδανίκευση αφορά την εικόνα που φτιάχνουμε για τον άλλον και η προβολή αφορά τον τρόπο που ερμηνεύουμε όσα συμβαίνουν ανάμεσά μας.

Η εξιδανίκευση αποκτά ιδιαίτερη δύναμη όταν αναζητούμε αναγνώριση και στήριξη. Ο Heinz Kohut τόνισε ότι έχουμε ανάγκη από κάποιον που να μας αναγνωρίζει και να ανταποκρίνεται στα βαθύτερα συναισθήματά μας. Η θεωρία του δεν εξηγεί ειδικά τον κεραυνοβόλο έρωτα, βοηθά όμως να καταλάβουμε γιατί η εξιδανίκευση γίνεται τόσο ισχυρή όταν αυτή η ανάγκη είναι έντονη.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η εικόνα που φτιάξαμε δεν αφήνει χώρο στον πραγματικό άνθρωπο. Τότε περιμένουμε από τον άλλον να επιβεβαιώσει όσα πιστεύουμε ήδη γι’ αυτόν.

Παλιός προβολέας διαφανειών ρίχνει φωτεινό ορθογώνιο σε άδειο τοίχο μέσα σε σκοτεινό δωμάτιο
Μερικές φορές η εικόνα που βλέπουμε στον άλλον είναι δική μας.

Ένας απλός τρόπος να ξεχωρίσουμε την έλξη από την εξιδανίκευση είναι να αναρωτηθούμε πόσα από όσα πιστεύουμε για τον άλλον τα έχουμε δει πραγματικά να συμβαίνουν. Στην έλξη αρκεί ότι τον βρίσκουμε ελκυστικό και θέλουμε να τον γνωρίσουμε. Εξιδανίκευση έχουμε όταν μιλάμε ήδη για τον χαρακτήρα του και για το μέλλον μας μαζί, χωρίς να έχουμε δει πώς αντιδρά σε μια διαφωνία.

Η υπαρξιακή πλευρά: Η επιθυμία να μας συναντήσει κάποιος πραγματικά

Πίσω από τον κεραυνοβόλο έρωτα υπάρχει ένα βαθύτερο ερώτημα: πώς ζούμε με το γεγονός ότι, όσο κοντά κι αν βρεθούμε με έναν άνθρωπο, ο καθένας μας παραμένει ξεχωριστός, με τον δικό του εσωτερικό κόσμο;

Ο Irvin Yalom περιγράφει την υπαρξιακή απομόνωση ως μία από τις θεμελιώδεις συνθήκες της ανθρώπινης ζωής. Η απομόνωση αυτή δεν εξαφανίζεται όταν έχουμε ανθρώπους γύρω μας, γιατί κανείς άλλος δεν μπορεί να ζήσει τον κόσμο ακριβώς όπως τον ζούμε εμείς. Ακόμη και στην πιο στενή σχέση μένει κάτι από τη μοναδικότητα του καθενός που δεν μοιράζεται ολοκληρωτικά. Περισσότερα για τη μοναξιά υπάρχουν στο αντίστοιχο άρθρο μας.

Ο έρωτας μάς δίνει την ελπίδα ότι κάποιος μπορεί να έρθει αρκετά κοντά ώστε να μη νιώθουμε τόσο μόνοι. Στον κεραυνοβόλο έρωτα η ελπίδα αυτή γίνεται πολύ γρήγορα βεβαιότητα: ο άλλος μοιάζει να δίνει νόημα εκεί που υπήρχε κενό και να ανοίγει ξανά δυνατότητες σε ένα μέλλον που είχε περιοριστεί. Η βεβαιότητα καλύπτει και κάτι ακόμη: την αβεβαιότητα για το αν ο άλλος θα ανταποκριθεί, την οποία δύσκολα αντέχουμε. Στο «θα είναι ο άνθρωπός μου» υπάρχει κάτι περισσότερο από έλξη: η ανάγκη να τελειώσει επιτέλους η αναζήτηση.

Η Jessica Benjamin, στη σύγχρονη σχεσιακή ψυχανάλυση, τονίζει ιδιαίτερα την αμοιβαία αναγνώριση: για να υπάρξει ουσιαστική σχέση, χρειάζεται να αναγνωρίζουμε τον άλλον ως ξεχωριστό πρόσωπο, με δικές του επιθυμίες και εμπειρίες. Δεν αρκεί να νιώθουμε ότι εκείνος μας καταλαβαίνει· χρειάζεται να μπορούμε και εμείς να τον δούμε πέρα από τις δικές μας ανάγκες και προσδοκίες.

Εδώ στήνεται μια παγίδα. Όταν ο άλλος γίνεται η μοναδική πηγή νοήματος, του αναθέτουμε να εξαφανίσει τη μοναξιά μας και να γιατρέψει τις παλιές μας απογοητεύσεις. Η προσδοκία είναι ανθρώπινη, αλλά κανείς δεν μπορεί να σηκώσει μόνος του τόσο βάρος.

Οι κορυφές δύο ψηλών δέντρων από κάτω, με μια λεπτή ανώμαλη λωρίδα συννεφιασμένου ουρανού ανάμεσά τους
Ακόμη και πολύ κοντά, δύο άνθρωποι μένουν ξεχωριστοί.

Η μεγαλύτερη δοκιμασία του κεραυνοβόλου έρωτα είναι να περάσουμε από την ιδέα ότι βρήκαμε κάποιον που θα μας απαλλάξει από τη μοναξιά, στην επιθυμία να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο με τον οποίο θα τη μοιραστούμε.

Όταν η εξιδανίκευση συναντά την πραγματικότητα

Αργά ή γρήγορα ο άνθρωπος που εξιδανικεύσαμε εμφανίζεται με τις καθημερινές του πλευρές. Δείχνει αδιαφορία εκεί που περιμέναμε ενδιαφέρον ή αντιδρά απότομα. Οι στιγμές αυτές είναι οι πρώτες ευκαιρίες να γνωρίσουμε τον άλλον πέρα από την εικόνα μας γι’ αυτόν. Από μόνες τους, πάντως, δεν δείχνουν ότι η σχέση είναι καταδικασμένη.

Όταν κάτι δεν ταιριάζει στην αρχική εικόνα, δεν χρειάζεται να απογοητευόμαστε αμέσως. Πρώτα προσπαθούμε να το εξηγήσουμε: λέμε στον εαυτό μας ότι είχε μια δύσκολη μέρα ή ότι ήταν μια άτυχη στιγμή. Έτσι η πραγματικότητα προσαρμόζεται προσωρινά στην εικόνα, και η εξιδανίκευση προστατεύεται από την αμφιβολία.

Όταν όμως εμφανίζονται ξανά και ξανά πλευρές που δεν χωρούν πια στην εικόνα, η απογοήτευση έρχεται απότομα. Πολλές φορές τη συνοδεύει ένα αίσθημα κενού: χάσαμε ξαφνικά την εικόνα του άλλου και μαζί όσα είχαμε αρχίσει να περιμένουμε από τη σχέση. Στην απογοήτευση αυτή υπάρχει και ένας δεύτερος πόνος: χρειάζεται να αποχωριστούμε το μέλλον που είχαμε ήδη αρχίσει να φανταζόμαστε.

Γιατί πονά τόσο ένας έρωτας που δεν πρόλαβε να γίνει σχέση;

Ορισμένοι κεραυνοβόλοι έρωτες δεν γίνονται ποτέ σχέση: δεν υπάρχει αμοιβαιότητα, δεν δίνεται η ευκαιρία για πραγματική γνωριμία ή η επαφή διακόπτεται νωρίς. Κι όμως, η απώλεια πονά πολύ.

Στον πόνο αυτό πενθούμε το μέλλον που είχαμε αρχίσει να ονειρευόμαστε: τη σχέση που θα μπορούσε να χτιστεί και όσα θα ζούσαμε μέσα από αυτήν. Συχνά πενθούμε κάποιον που δεν προλάβαμε να γνωρίσουμε πραγματικά.

Το πένθος αυτό έχει μια ιδιαιτερότητα. Επειδή δεν υπήρξε κοινή καθημερινότητα, δεν πρόλαβαν να εμφανιστούν οι διαφωνίες και οι απογοητεύσεις που θα έκαναν την εικόνα του άλλου πιο σύνθετη. Η εξιδανίκευση μένει σχεδόν αναλλοίωτη, και η απώλεια γίνεται δυσκολότερη.

Ιριδίζουσα σαπουνόφουσκα αιωρείται πάνω από υγρό σκούρο σχιστόλιθο με βρύα
Μια εικόνα που δεν συνάντησε ποτέ την πραγματικότητα μένει αναλλοίωτη.

Δεν υπάρχει λόγος να υποτιμήσουμε τον πόνο αυτό επειδή η σχέση δεν ολοκληρώθηκε. Συνδέεται με το νόημα που απέκτησε η συνάντηση και με τις προσδοκίες που επενδύσαμε σε αυτήν, και όχι με τη διάρκεια της σχέσης. Η ερωτική απογοήτευση γενικότερα εξετάζεται σε ξεχωριστό άρθρο.

Αξίζει να αναγνωρίσουμε και κάτι ακόμη: η πλευρά μας που ξύπνησε σε εκείνη τη συνάντηση δεν χάθηκε αναγκαστικά μαζί της. Η ζωντάνια και η επιθυμία που νιώσαμε μάς ανήκουν. Χρειάζεται χρόνος για να το αισθανθούμε έτσι. Η δυνατότητα, όμως, να αγαπήσουμε και να επιθυμήσουμε δεν εξαρτάται από έναν και μόνο άνθρωπο.

Μπορεί ο κεραυνοβόλος έρωτας να γίνει μια ουσιαστική σχέση;

Βεβαίως. Η έντονη αρχική έλξη μπορεί να γίνει η αρχή μιας σχέσης με διάρκεια και βαθιά οικειότητα. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να ακολουθήσει η πραγματική γνωριμία.

Η έρευνα δίνει εδώ μια πιο ισορροπημένη εικόνα. Σε δείγμα 137 παντρεμένων ή συζούντων ζευγαριών, οι Barelds και Barelds-Dijkstra (2007) βρήκαν ότι οι σύντροφοι που είχαν ερωτευτεί με την πρώτη ματιά μπήκαν πιο γρήγορα σε σχέση και είχαν προσωπικότητες που έμοιαζαν λιγότερο μεταξύ τους στην εξωστρέφεια, τη συναισθηματική σταθερότητα και την αυτονομία. Δεν ανέφεραν, ωστόσο, χαμηλότερη ποιότητα της σχέσης. Επειδή το δείγμα περιλαμβάνει μόνο ζευγάρια που ήταν ακόμη μαζί, δεν μας λέει τι έγινε με όσους χώρισαν.

Ο άλλος χρειάζεται χώρο για να φανεί όπως πραγματικά είναι, με δικές του επιθυμίες, αντιφάσεις και όρια. Από τη δική μας πλευρά, πρέπει να μπορούμε να διαφωνούμε μαζί του χωρίς να καταρρέει η εικόνα του και να δεχόμαστε ότι δεν οφείλει να ανταποκρίνεται σε κάθε μας προσδοκία.

Ο Donald Winnicott, στο έργο του για τη χρήση του αντικειμένου (προσώπου/ατόμου), περιέγραψε πώς φτάνουμε να αναγνωρίζουμε τον άλλον ως πραγματικό και ανεξάρτητο από όσα φανταζόμαστε γι’ αυτόν. Στις ερωτικές σχέσεις αυτό σημαίνει ότι ο άλλος παύει να υπάρχει μόνο στη φαντασία και στις προσδοκίες μας και γίνεται ένας άνθρωπος με δική του ζωή και υπόσταση.

Η αγάπη βαθαίνει όταν μπορούμε να ενδιαφερθούμε για τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας, ακόμη και όταν δεν ανταποκρίνεται σε όλες μας τις προσδοκίες. Η αρχική ένταση δεν χρειάζεται να μείνει ίδια για να υπάρχει σχέση.

Μπορούμε να πιστέψουμε όσα νιώσαμε εκείνη τη στιγμή, χωρίς να τα θεωρήσουμε εγγύηση για το μέλλον. Η πρώτη συνάντηση μάς στρέφει προς έναν άνθρωπο· το αν θα τον αγαπήσουμε θα φανεί όταν αρχίσουμε να τον γνωρίζουμε.

Συχνές ερωτήσεις

Τι είναι ο κεραυνοβόλος έρωτας από ψυχολογική άποψη;

Ο κεραυνοβόλος έρωτας είναι η ξαφνική και έντονη ερωτική έλξη προς ένα πρόσωπο, συνήθως από την πρώτη γνωριμία, με ενθουσιασμό, ισχυρή επιθυμία και αίσθηση οικειότητας. Η ένταση αυτή δεν σημαίνει ότι γνωρίζουμε ήδη τον πραγματικό άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.

Υπάρχει πραγματικά ο κεραυνοβόλος έρωτας;

Η εμπειρία υπάρχει και πολλοί άνθρωποι την περιγράφουν. Η έρευνα των Zsok και συνεργατών (2017) τη συνέδεσε κυρίως με ισχυρή σωματική έλξη και όχι με συναισθήματα πάθους, οικειότητας ή δέσμευσης προς τον άλλον. Οι ερευνητές τη θεωρούν μια ισχυρή αρχική έλξη, που ορισμένοι ονομάζουν έρωτα είτε τη στιγμή της συνάντησης είτε εκ των υστέρων.

Γιατί νιώθουμε ότι γνωρίζουμε κάποιον από παλιά;

Η αίσθηση αυτή μπορεί να συνδέεται με συναισθηματικές μνήμες και εσωτερικές προσδοκίες που διαμορφώθηκαν μέσα από παλιότερες σχέσεις. Κάποια χαρακτηριστικά του άλλου ενεργοποιούν γνώριμα συναισθήματα πριν ακόμη γνωρίσουμε την προσωπικότητά του.

Γιατί εξιδανικεύουμε κάποιον που μόλις γνωρίσαμε;

Επειδή ξέρουμε ελάχιστα γι’ αυτόν, η φαντασία συμπληρώνει τα κενά και του αποδίδουμε ιδιότητες που επιθυμούμε ή που έχουμε ανάγκη. Με τον χρόνο, η πραγματική γνωριμία επιβεβαιώνει ή αλλάζει αυτή την εικόνα.

Μπορεί ένας κεραυνοβόλος έρωτας να γίνει ουσιαστική σχέση;

Ναι, αν ακολουθήσουν πραγματική γνωριμία, εμπιστοσύνη, αμοιβαιότητα και αποδοχή των διαφορών. Σε έρευνα με 137 ζευγάρια, όσοι είχαν ερωτευτεί με την πρώτη ματιά δεν ανέφεραν χαμηλότερη ποιότητα της σχέσης. Μια σχέση δεν χρειάζεται να κρατήσει την ένταση της πρώτης στιγμής για να παραμείνει ζωντανή.

Γιατί πονά τόσο ένας έρωτας που δεν έγινε ποτέ σχέση;

Επειδή πενθούμε και την επαφή που χάθηκε, αλλά κυρίως το μέλλον που είχαμε φανταστεί. Όταν δεν έχει υπάρξει αρκετή γνωριμία, η εξιδανικευμένη εικόνα του άλλου μένει αναλλοίωτη και η απώλεια γίνεται πιο δύσκολη.

Πηγή: Zsok, F., Haucke, M., De Wit, C. Y., & Barelds, D. P. H. (2017). What kind of love is love at first sight? An empirical investigation. Personal Relationships, 24(4), 869–885. https://doi.org/10.1111/pere.12218

Πηγή: Barelds, D. P. H., & Barelds-Dijkstra, P. (2007). Love at first sight or friends first? Ties among partner personality trait similarity, relationship onset, relationship quality, and love. Journal of Social and Personal Relationships, 24(4), 479–496. https://doi.org/10.1177/0265407507079235

Σάββας Ν. Σαλπιστής

Σάββας Ν. Σαλπιστής, M.Sc. Ph.D.

Κλινικός Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Στοκχόλμης ενηλίκων και παίδων. Διπλωματούχος Ψυχοθεραπευτής Βασιλικού Ιατροχειρουργικού Ινστιτούτου Karolinska Στοκχόλμης.

Κάθε δυσκολία κρύβει μέσα της την προοπτική μιας νέας αρχής. Αν νιώθετε ότι οι σκέψεις σας σας βαραίνουν, είμαι εδώ για να τις μοιραστούμε και να βρούμε μαζί τη δική σας εσωτερική ισορροπία.

Προτεινόμενα άθρα

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *