Γραφείο

Γραφείο: Πατριάρχου Ιωακείμ 10, Θεσσαλονίκη (Αγία Σοφία,κέντρο)

Η λέξη «πεθερά» φτάνει στη νύφη πριν από την ίδια την πεθερά. Έχουν προηγηθεί τα ανέκδοτα και οι τηλεοπτικές κωμωδίες, και η νέα γυναίκα μπαίνει στο σπίτι, έχοντας ήδη ακούσει πώς πρέπει να τελειώσει η ιστορία.

Η πεθερά, από τη μεριά της, ξέρει πολύ καλά τι λέγεται γι’ αυτήν. Έχει απέναντί της μια γυναίκα που δεν διάλεξε και καλείται να την αγαπήσει επειδή την αγαπά ο γιος της, ενώ η νύφη πρέπει να βρει θέση σε μια οικογένεια που λειτουργούσε και πριν από τον ερχομό της. Η σχέση τους δεν είναι από τη φύση της δύσκολη, και με τα χρόνια συχνά ομαλοποιείται. Κάπου όμως δυσκολεύει, αλλιώς δεν θα είχε γεννήσει τόσα αστεία, και αξίζει να δούμε πού.

Η σχέση πεθεράς και νύφης δυσκολεύει επειδή δύο γυναίκες που δεν διάλεξαν η μία την άλλη αγαπούν τον ίδιο άνθρωπο και δεν έχουν συμφωνημένο ρόλο. Συνήθως, πρωταγωνιστούν ο μισοτελειωμένος αποχωρισμός του γιου, η διεκδίκηση χώρου και η στάση του συζύγου.

Δύο γυναίκες, ένας άνθρωπος και κανένας συμφωνημένος ρόλος

Στις περισσότερες σχέσεις μας, ξέρουμε τι είμαστε ο ένας για τον άλλον. Η μητέρα είναι μητέρα και η φίλη είναι φίλη. Η πεθερά και η νύφη μοιράζονται έναν άνθρωπο και ένα επώνυμο, αλλά κανείς δεν έχει ορίσει τι οφείλει η μία στην άλλη. Από τις δυο τους, περιμένουμε να φέρονται σαν οικογένεια, χωρίς τον δεσμό που κάνει μια μητέρα και μια κόρη οικογένεια.

Η κοινωνιολόγος Deborah Merrill, που πήρε δεκάδες συνεντεύξεις από νύφες και πεθερές, εντόπισε σε αυτή την ασάφεια τη ρίζα των δυσκολιών (βιβλίο της, 2007). Στα ευρήματά της, η σχέση συχνά βελτιώνεται με τον χρόνο (συνέντευξή της στο Salon). Μια έρευνα με δείγμα από τις ΗΠΑ έδειξε ότι άντρες και γυναίκες αναφέρουν περισσότερες συγκρούσεις με την πεθερά τους απ’ ό,τι με τη μητέρα τους, και ότι οι μητέρες αναφέρουν περισσότερη σύγκρουση με τη νύφη απ’ ό,τι με την κόρη τους (Ayers και συνεργάτες, 2022). Βασίζεται σε αυτοαναφορές και σε αμερικανικό δείγμα, οπότε δεν μεταφέρεται αυτόματα στη δική μας κοινωνία.

https://www.i-psyxologos.gr/wp-admin/post.php?post=3193&action=edit
Μια κενή θέση ανάμεσα σε δύο πινακίδες, όπως ο ρόλος που κανείς δεν έχει ορίσει.

Η ασάφεια δεν είναι καινούργια. Παλιότερα, λυνόταν με έναν ιεραρχικό κανόνα. Στην παραδοσιακή Κίνα, η ανυπακοή στους γονείς του συζύγου ήταν μία από τις επτά αιτίες για τις οποίες ο άντρας μπορούσε να διώξει τη γυναίκα του (περιγραφή του κώδικα). Η νύφη έμπαινε στο σπίτι ως υφιστάμενη της πεθεράς, και η πεθερά είχε περάσει, συνήθως, η ίδια από αυτή τη θέση.

Σήμερα, ο κανόνας έχει χαθεί και η σχέση πρέπει να οριστεί από την αρχή, χωρίς οδηγίες. Η δυσκολία δεν βρίσκεται στο ότι οι δύο γυναίκες δεν ταιριάζουν. Βρίσκεται στο ότι κανείς δεν τους είπε τι είναι η μία για την άλλη.

Ο άντρας ανάμεσα στις δύο γυναίκες

Στα ανέκδοτα για πεθερές και νύφες, ο άντρας λείπει, όπως συχνά λείπει και από τη συζήτηση των δύο γυναικών. Είναι στο γραφείο ή στο διπλανό δωμάτιο, ενώ εκείνες μιλούν για έναν άνθρωπο που δεν συμμετέχει. Η απουσία του δεν είναι ουδέτερη.

Για έναν γιο, ο γάμος σημαίνει ότι η μητέρα παύει να είναι η σημαντικότερη γυναίκα της ζωής του. Η αλλαγή αυτή θέλει δουλειά και από τους δύο: από εκείνον, για να αποχωριστεί χωρίς να απορρίψει, και από τη μητέρα, για να τον αφήσει χωρίς να νιώσει ότι χάνει τον εαυτό της ή αυτόν. Ο ψυχαναλυτής Peter Blos μίλησε για έναν δεύτερο αποχωρισμό στην εφηβεία, που επαναλαμβάνει σε άλλο επίπεδο τον πρώτο, αυτόν των νηπιακών χρόνων. Η επέκταση της ιδέας στον γάμο είναι δική μας ανάγνωση και όχι τεκμηριωμένο εύρημα: ο γάμος δοκιμάζει στην πράξη πόσο ολοκληρωμένος έγινε ο αποχωρισμός.

Όταν ο αποχωρισμός έχει μείνει μισός, ο γιος στέκεται ανάμεσα σε δύο αφοσιώσεις που τραβούν αντίθετα: τη μητέρα του και τη σύζυγό του. Αν συμφωνήσει με τη μητέρα του, η σύζυγος μένει μόνη. Αν συμφωνήσει με τη σύζυγο, νιώθει ότι προδίδει τη μητέρα. Η πιο εύκολη διέξοδος είναι ο ρόλος του διαιτητή, που μοιάζει μεν δίκαιος, αλλά δεν βοηθά κανέναν.

Παλιό παιδικό ποδήλατο ακουμπισμένο σε πέτρινο τοίχο, δίπλα σε ανοιχτή πύλη και σε βρεγμένο δρόμο που στρίβει
Ο γάμος δοκιμάζει πόσο ολοκληρωμένος έγινε ο αποχωρισμός.

Μια τυπική εικόνα: στο κυριακάτικο τραπέζι, η μητέρα τού άντρα παρατηρεί με αιχμηρό τόνο ότι «το φαγητό έχει πολύ αλάτι», ενώ η σύζυγός του, που το μαγείρεψε, κοιτάζει το πάτωμα με σφιγμένα χείλη. Ο άντρας νιώθει τα βλέμματα και των δύο πάνω του και παγώνει. «Εντάξει τώρα, μη δίνετε σημασία, έλα μωρέ…» λέει, μια φράση που εξοργίζει εξίσου και τις δύο. Οι ώμοι του ανασηκώνονται, τα μάτια του καρφώνονται στο πιάτο, το χέρι του τρίβει τον σβέρκο του, και αμέσως μετά αλλάζει θέμα: «Αλήθεια, είδατε τι έκανε η ομάδα μου χθες;»

Η ένταση που δεν μπορεί να ειπωθεί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους περνά τότε μέσα από έναν τρίτο, ένα μοτίβο που περιγράφουμε στο άρθρο για την τριγωνοποίηση στις σχέσεις. Ο γιος γίνεται το σημείο όπου συναντιούνται οι εντάσεις και των δύο γυναικών.

Τα πράγματα βαραίνουν όταν ο πατέρας έχει λείψει από τη ζωή του γιου, σωματικά ή συναισθηματικά. Ο γιος μεγάλωσε με ένα μόνο πρόσωπο για να συνδεθεί, και η μητέρα με έναν μόνο άνθρωπο για να στηριχτεί. Για το πώς η σχέση πατέρα και γιου διαμορφώνει τον άντρα έχουμε γράψει στο άρθρο «Σχέση πατέρα-γιου».

Αυτό που αλλάζει την κατάσταση είναι ένα «εμείς» του ζευγαριού που η μητέρα μπορεί να δει. Ένα όριο που τίθεται με σεβασμό σπάνια ακυρώνει τη μητρική αγάπη. Η εμπιστοσύνη ανάμεσα σε δύο συντρόφους κλονίζεται πολύ ευκολότερα, όταν ο ένας βλέπει τον άλλον να παίρνει σταθερά το μέρος της μητέρας του.

Η πεθερά: μια θέση που αλλάζει

Πίσω από τη φράση «η νύφη μου δεν με θέλει», μπορεί να βρίσκεται η ανακάλυψη ότι ο ρόλος που διατηρούσε για χρόνια έχει αλλάξει. Η μητέρα ενός ενήλικου γιου έχει περάσει δεκαετίες φροντίζοντας, και η φροντίδα την έκανε απαραίτητη. Όταν εκείνος παντρεύεται, η θέση του απαραίτητου προσώπου μετακινείται, ως ένα βαθμό, σε μια άλλη γυναίκα.

Μια πεθερά το διατυπώνει σαν μικρό παράπονο: «Μου φέρνει τα ψώνια στην πόρτα και φεύγει, ούτε καν μπαίνει πια για έναν καφέ». Σε μια συνεδρία, ξέσπασε σε κλάματα όταν κατάλαβε ότι η απόσταση από τη νύφη και το εγγόνι ήταν μόνο ένα μέρος του πόνου. Πιο βαθιά βρισκόταν ο φόβος ότι έχει γίνει αόρατη σε έναν κόσμο που προχωρά χωρίς να τη χρειάζεται.

Παλιό χειρόγραφο τετράδιο συνταγών με ζωγραφισμένο παντζάρι, δίπλα σε κινητό που δείχνει φωτογραφία του ίδιου φαγητού, πάνω σε ξύλινη σκάλα
Δύο γενιές, δύο τρόποι να μαγειρεύεις και να φροντίζεις

Η σχεσιακή ψυχανάλυση, με την Jessica Benjamin, επιμένει ότι και η μητέρα χρειάζεται να αναγνωρίζεται ως πρόσωπο με δική της ζωή και όχι μόνο ως αυτή που φροντίζει. Μια μητέρα που έζησε σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τη φροντίδα ρωτά τότε, χωρίς πάντα να το καταλαβαίνει, αν υπάρχει ακόμη λόγος να τη βλέπουν και να την υπολογίζουν. Η ερώτηση βαραίνει περισσότερο όταν η πεθερά είναι χήρα, ζει μόνη ή έχει τον γιο ως μοναδικό παιδί. Ζητά, πριν από οτιδήποτε άλλο, να της αναγνωρίζεται μια θέση. Ο φόβος της απώλειας, που κάνει κάποιον να γαντζώνεται στον άνθρωπο που αγαπά, έχει ρίζες που περιγράφονται στο άρθρο για τον δεσμό και την ανασφάλεια.

Η στάση που φαίνεται στους έξω ως παρέμβαση μπορεί να είναι εσωτερικά μια προσπάθεια της πεθεράς να μείνει μέσα στη ζωή των παιδιών της. Αυτό δεν δικαιολογεί κάθε παρέμβαση. Εξηγεί, όμως, γιατί ένα απλό «όχι» ακούγεται στην πεθερά σαν απόρριψη ολόκληρου του ρόλου της.

Η νύφη και μια οικογένεια με τους δικούς της άγραφους κανόνες

Κάθε οικογένεια έχει κανόνες που δεν έχει γράψει ποτέ: ποιος μαγειρεύει στις γιορτές, πόσο συχνά τηλεφωνούμε, τι σημαίνει να ανοίγεις το ψυγείο σε ξένο σπίτι. Η νύφη τους μαθαίνει από τα λάθη της, και ταυτόχρονα προσπαθεί να γίνει μέλος μιας οικογένειας, χωρίς να αφήσει πίσω τη δική της. Ένα σχόλιο για το φαγητό ή για το πώς ντύθηκε το παιδί μπορεί να ακουστεί ως έλεγχος, ακόμη και όταν έχει ειπωθεί από ενδιαφέρον.

Παράδειγμα: Σε ένα οικογενειακό τραπέζι, η πεθερά λέει χαμογελώντας: «Εμείς στα χρόνια μας, τα παιδιά τα μεγαλώναμε με πρόγραμμα, όχι έτσι στο πόδι και να κάνουν ό,τι θέλουν». Η νύφη, που παλεύει καθημερινά με την κούραση της δουλειάς και της μητρότητας, ακούει σε αυτό μια κριτική για την ικανότητά της. Δεν ακολουθεί καβγάς. Την επόμενη φορά, μαζεύει τα πράγματά τους νωρίτερα από το συνηθισμένο, σταματά να απαντά στα καθημερινά μηνύματα της πεθεράς και περιορίζει τις επαφές στα απολύτως απαραίτητα.

Μέσα σε αυτή την απόσταση, κρύβεται ένα δικό της ερώτημα: αν τη δέχονται γι’ αυτό που είναι ή για όσα προσφέρει στον γιο. Κάθε μικρή ψυχρότητα φαίνεται να απαντά στο ερώτημα με τον χειρότερο τρόπο, και η νύφη αντιδρά συχνά με απόσταση. Η απόσταση, με τη σειρά της, διαβάζεται από την πεθερά ως απόδειξη ότι δεν τη θέλουν, και ο κύκλος κλείνει χωρίς να έχει πει κανείς τίποτα.

Κρεμάστρα τοίχου με έξι ρούχα διαφορετικών γενιών και έναν ελεύθερο γάντζο στην άκρη
Η νύφη μπαίνει σε ένα σπίτι που έχει ήδη τα δικά του άγραφα έθιμα.

Ένα μέρος της έντασης δεν ανήκει πάντα στην πεθερά. Όταν γινόμαστε γονείς, παρατηρούμε τον τρόπο που οι δικοί μας γονείς και τα πεθερικά φέρονται στα παιδιά μας και θυμόμαστε πώς εμείς οι ίδιοι μεγαλώσαμε. Η αυστηρότητα ή η κριτική που ζήσαμε τότε μπορεί να ξυπνήσει οργή που δεν αφορά μόνο την πεθερά. Η ψυχανάλυση ονομάζει το φαινόμενο αυτό «μεταβίβαση»: μεταφέρουμε, δηλαδή, σε ένα νέο πρόσωπο, τα συναισθήματα που ανήκουν σε ένα παλιότερο.

Η γέννηση του παιδιού

Μέχρι τον ερχομό του πρώτου παιδιού, η απόσταση ανάμεσα στις δύο γυναίκες είναι, συνήθως, ευγενική και ελεγχόμενη. Με τη γέννηση, η πεθερά γίνεται γιαγιά και αποκτά, από τη δική της σκοπιά, νέο δικαίωμα να συμμετέχει. Η νέα μητέρα δεν της έχει ακόμη αναγνωρίσει το δικαίωμα αυτό: η δική της σχέση με την πεθερά είναι ακόμη πρόσφατη

Η γιαγιά προσφέρεται να κρατήσει το μωρό για να ξεκουραστεί η νέα μητέρα, και η προσφορά είναι αληθινή. Όταν όμως το παιδί γυρίσει, οι οδηγίες για τον ύπνο και τη διατροφή έχουν «ξεχαστεί»: «ένα μπισκοτάκι ήταν, δεν έπαθε κανέναν κακό». Αν διαμαρτυρηθεί η μητέρα, ακούει «εσείς δεν ξέρετε, εγώ μεγάλωσα τρία παιδιά». Η ίδια βοήθεια που δίνει ανάσα γίνεται σταδιακά έλεγχος και υποτίμηση, και η νέα μητέρα νιώθει ξένη μέσα στον δικό της ρόλο.

Στην Ελλάδα, η γιαγιά είναι συχνά και ουσιαστική βοήθεια στη φροντίδα του παιδιού. Η βοήθεια αυτή δένει τη σχέση με μια ευγνωμοσύνη που κάνει το όριο πιο δύσκολο: πώς λες «όχι» σε κάποια που σε στηρίζει κάθε μέρα;

Σε μια περίοδο κόπωσης, όπου όλα τα όρια είναι πιο εύθραυστα, η νέα μητέρα στρέφεται στη δική της μητέρα. Με εκείνη διαφωνεί πιο εύκολα, εφόσον έχουν ήδη περάσει οι τριβές της εφηβείας. Με την πεθερά, η σχέση είναι πιο πρόσφατη και κάθε διαφωνία μοιάζει να απειλεί κάτι που δεν έχει ακόμη στερεωθεί. Το παιδί, όμως, έχει δικαίωμα σε δική του σχέση με τους παππούδες, έξω από τη διαμάχη των μεγάλων.

Κάτω από την ίδια στέγη

Με δύο γυναίκες κάτω από την ίδια στέγη, η ασάφεια δεν έχει πού να κρυφτεί. Η συγκατοίκηση κρίνεται στις αόρατες λεπτομέρειες της καθημερινότητας.

Αρχιτεκτονικό σχέδιο δύο σπιτιών σε τομή, με δική τους είσοδο και κουζίνα το καθένα, και κοινή αυλή με λεμονιά στη μέση
Ένας δικός της χώρος για καθεμία κάνει τη συγκατοίκηση ευκολότερη.

Μια νύφη το θυμάται έτσι: «Η πεθερά μου μπήκε στο δωμάτιο και μου είπε: “Άσε, κοιμάται, μην το ξυπνάς τώρα για να το ταΐσεις”». Η φράση ειπώθηκε με φροντίδα και γι’ αυτό είναι δύσκολο να απαντηθεί. Μικρές σκηνές σαν αυτή μετατρέπουν την κουζίνα και το παιδικό δωμάτιο σε πεδία μάχης για το ποια από τις δύο ορίζει τους κανόνες. Η καλή διάθεση δεν αρκεί. Βοηθούν περισσότερο μερικές συγκεκριμένες συμφωνίες.

Πρώτα, συμφωνεί το ζευγάρι μεταξύ τους και μετά μιλά στους γονείς. Ο γιος μιλά στη μητέρα του και η νύφη δεν παίζει τον ρόλο της μεσάζουσας. Έπειτα, επισημαίνουμε και εστιαζόμαστε στη συμπεριφορά και δεν κρίνουμε τον χαρακτήρα του άλλου. Το «είσαι αδιάκριτη» κλείνει τη συζήτηση, ενώ το «όταν αλλάζουν τα πράγματα στην κουζίνα χωρίς να με ρωτήσουν, νιώθω ότι το σπίτι δεν είναι δικό μου» την ανοίγει. Το ίδιο ισχύει για την πεθερά, που μπορεί να πει «μου λείπει να ξέρω τι γίνεται με το παιδί, πώς θα ήθελες να ενημερώνομαι;» αντί να πιέζει με ερωτήσεις.

Τα υπονοούμενα και τα μισόλογα, που γίνονται εύκολα ο τρόπος να ειπωθεί ό,τι δεν λέγεται, περιγράφονται στο άρθρο για την παθητική επιθετικότητα. Για τον χώρο και τον χρόνο που ανήκουν στον καθένα, χρήσιμο είναι και το άρθρο για τα προσωπικά όρια. Ένας ξεχωριστός χώρος για κάθε νοικοκυριό, έστω και ένα δωμάτιο ή ένα ράφι, δεν είναι προσβολή. Είναι ένας τρόπος να μείνουν και οι δύο φιλόξενες η μία προς την άλλη.

Μια ευθύνη μοιρασμένη

Δεν είναι πάντα η πεθερά αυτή που δυσκολεύει, ούτε η νύφη το θύμα. Υπάρχουν πεθερικά που γίνονται τα εξιλαστήρια θύματα μιας δυσκολίας που ανήκει στο ζευγάρι, και υπάρχουν γυναίκες που απομακρύνουν τον σύντροφό τους από τη μητέρα του από ανασφάλεια. Η ανωριμότητα δεν έχει μία μόνο διεύθυνση.

Η διακωμώδηση της πεθεράς κάνει και κάτι ακόμη, και αυτό είναι δική μας ανάγνωση: κρατά τη συζήτηση μακριά από τον άντρα, που θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστής. Όσο γελάμε με την πεθερά, δεν ρωτάμε τι κάνει ο γιος. Όταν η ένταση έχει αρχίσει να καθορίζει τη ζωή του ζευγαριού, μια συζήτηση με ειδικό, μαζί ή χωριστά, δίνει χώρο που το σπίτι δεν έχει (περισσότερα για το τι είναι και πώς βοηθά η ψυχοθεραπεία).

Η σχέση αρχίζει να αλλάζει όταν οι δύο γυναίκες πάψουν να μιλούν για τον ίδιο άνθρωπο χωρίς εκείνον στο δωμάτιο.

Συχνές ερωτήσεις 

Γιατί η πεθερά και η νύφη δυσκολεύονται να τα πάνε καλά;

Η σχέση τους δεν έχει ορισμένο ρόλο: οι δύο γυναίκες δεν διάλεξαν η μία την άλλη και μοιράζονται την αγάπη για τον ίδιο άνθρωπο. Όταν προστίθενται ένας γιος που δεν έχει αποχωριστεί πλήρως, οι άγραφοι κανόνες μιας οικογένειας και ο ερχομός ενός παιδιού, κάνει τις τριβές να πολλαπλασιάζονται.

Πώς μπορεί μια νύφη να τα πάει καλύτερα με την πεθερά της;

Βοηθά να συμφωνήσει πρώτα με τον σύντροφό της τι θεωρούν δικό τους και να μιλά για συγκεκριμένες συμπεριφορές, αντί για χαρακτήρες. Μια πρόταση όπως «θα ήθελα να με ειδοποιείς πριν έρθεις» ανοίγει τη συζήτηση, ενώ το «μπαίνεις χωρίς να σέβεσαι κανέναν» την κλείνει.

Η νύφη μου δεν με θέλει. Τι μπορώ να κάνω;

Πριν από το «δεν με θέλει», αξίζει να αναρωτηθείτε τι άλλαξε στη θέση σας από τότε που ο γιος σας παντρεύτηκε. Μια ήρεμη, ευθεία ερώτηση προς τη νύφη, όπως «πώς θα ήθελες να σε βοηθώ;», αφήνει χώρο αντί να επιβάλλει έναν ρόλο.

Τι κάνει ο σύζυγος όταν η μητέρα του και η γυναίκα του διαφωνούν;

Αντί να παίξει τον διαιτητή, μιλά ο ίδιος στη μητέρα του για όσα αφορούν το δικό του ζευγάρι και στέκεται καθαρά δίπλα στη σύντροφό του όταν συμφωνεί μαζί της. Ένα όριο δεν σημαίνει ότι σταματά η αγάπη ή διακόπτεται η σχέση.

Μπορούν η πεθερά και η νύφη να μένουν στο ίδιο σπίτι;

Μπορούν, αλλά η συγκατοίκηση χρειάζεται συμφωνίες που δεν είναι απαραίτητες όταν υπάρχει απόσταση: ποιος αποφασίζει τι, ποιος χώρος ανήκει σε ποιον και πώς γίνεται η φροντίδα του παιδιού. Βοηθά ένας ξεχωριστός χώρος για κάθε νοικοκυριό, ακόμη και μικρός.

Πότε χρειάζεται βοήθεια ειδικού για την ένταση με τα πεθερικά;

Όταν η ένταση κυριαρχεί στη ζωή του ζευγαριού: οι ίδιοι καβγάδες επαναλαμβάνονται, ο ένας σύντροφος νιώθει ότι πρέπει να διαλέξει στρατόπεδο ή η συνύπαρξη επηρεάζει τον ύπνο, τη διάθεση ή τη σχέση με το παιδί. Μια συνεδρία, μαζί ή χωριστά, δίνει χώρο να ειπωθούν όσα στο σπίτι δεν λέγονται.

Σάββας Ν. Σαλπιστής

Σάββας Ν. Σαλπιστής, M.Sc. Ph.D.

Κλινικός Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Στοκχόλμης ενηλίκων και παίδων. Διπλωματούχος Ψυχοθεραπευτής Βασιλικού Ιατροχειρουργικού Ινστιτούτου Karolinska Στοκχόλμης.

Κάθε δυσκολία κρύβει μέσα της την προοπτική μιας νέας αρχής. Αν νιώθετε ότι οι σκέψεις σας σας βαραίνουν, είμαι εδώ για να τις μοιραστούμε και να βρούμε μαζί τη δική σας εσωτερική ισορροπία.

Προτεινόμενα άθρα

3 Comments

  1. γνωριζω δυοπεριπτωσεις απο πολυ κοντα, νυφης πεθερας. Στην πρωτη η συννυφαδα μου επειδη βρισκεται πολυ μακρια απο τους δικους της γονεις και καρπωνεται η αδελφη της τα παντα αφου ζει μαζι τους, εχει καταφερει με τα χρονια να αποκοψει τον ανδρα της απο φιλους συγγενεις και γονεις.Το χειροτερο ειναι οτι σε καθε εκκληση οικονομικης βοηθειας τους χρησιμοποιει, και δεν δισταζει με τους τροπους της να δειχνει σε καθε περιπτωση οτι δεν τους θελει οθτε σαν επισκεπτες…Περιττο να αναφερω οτι εκβιαζει στο μυαλο των πεθερικων, πως αν κανετε την παραμικρη κινηση εναντιωνμου δεν θα ξαναδειτε την εγγονη σας ουτε ζωγραφιστη…τουλαχιστον ετσι αυτοι νομιζουν και δεν λενε λεξη.Τυχαινει να τους ξερω γιατι εγω ειμαι η αλλη νυφη, και πραγματικα δεν θα μπορουσα να εχω καλυτερα πεθερικα.Ειναι διακριτικοι, ποτε δεν εχουν πει το παραμικρο και το ζω… το βλεπω
    Η αλλη περιπτωση ειναι μιας προκατηλλημενης νυφης, κουτοπονηρης θα προσθετα, που νομιζει πως ετσι ηταν και ετσι θα ειναι παντα, οι πεθερες ειναι κακες.Βαδιζει στα ιδια χναρια της πρωτης με τη διαφορα οτι η δευτερη κανει επιθεση κατα μετωπο και λεει στον ανδρα της στα ισια πως η μανα σου εν ολιγης δεν με θελει και σε επηρεαζει, κατι που φυσικα δεν γινεται γιατι γνωριζω και αυτη την κατασταση απο μεσα, αφου ειναι κ αυτοι συγγενικα μου προσωπα.Οπωτε οχι δεν φταινε παντα οι πεθερες

  2. Καλημέρα σας

    Μα φυσικά και δεν φταίνε πάντα οι πεθερές! Η άποψη αυτή, όταν γενικεύεται με τον τρόπο αυτόν, αποτελεί περισσότερο στερεότυπο και προκατάληψη παρά πραγματικότητα.

    Στην περίπτωση που αναφέρεστε, ευθύνη φέρει και ο σύζυγος που ανέχεται αυτή τη νοσηρή κατάσταση (αν, πράγματι, είναι όπως την περιγράφετε).

    1. Φυσικά και συμφωνώ μαζί σας πως φταίει ο σύζυγος και στις δύο περιπτώσεις. Ο πρώτος έχει δημιουργήσει δύο εαυτούς, είναι στη δουλειά του άψογος αγαπητός δίκαιος και στο σπίτι ένα άβουλο ον .Δεν πιστεύω ότι δεν γνωρίζει τι συμβαίνει,αλλά έχει υποκύψει στα τραύματα του ή ίσως να έχει βολεύει σ αυτήν την κατάσταση λόγω των ευθυνών στην έργασια του να μη θέλει ευθύνες στο σπίτι…;;. Ο δεύτερος πάλι έχει μια στασιμότητα ο εγκέφαλος του(εννοώντας ότι εκεί που πάει να βάλει κάτι σε σειρά, το χάνει, γιατί άφησε την σύντροφό του να τον χειριστεί. κ είναι στην φάση που γνωρίζει ότι κάτι δεν πάει καλά, φυσικά κ αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε έναν τελειωμένο γάμο,(εξού κ τα πεθερικά όπως λέτε είναι τα εξιλαστήρια θύματα, αφού το πρόβλημα υπάρχει στο ζευγάρι) αλλά λόγω του 2χρονου παιδιού φοβάται ίσως να κάνει το οτιδήποτε. Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως γίνεται ένας άνθρωπος να μπορεί με τέτοια μαεστρία να σε κάνει άβουλο ον και υποχείριο του όταν είσαι άνθρωπος 30+ με εμπειρίες δραστήριος δημοφιλής…??και να μπορεί να σε κάνει να στραφείς εναντίον ανθρώπων που σε αγαπούν και στο έχουν αποδείξει στα χρόνια. Θα ήθελα αν μπορείτε να γράψετε σε άρθρο σας κάτι για αυτό και πείτε μου είναι σωστό οι κοντινοί μας άνθρωποι να παρέμβουν κάνοντας μια συζήτηση με το “θύμα” μήπως και πάρει μπρος???. Με εκτίμηση.

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *